marbelous

Ik heb erg genoten van de 12 filmpjes over 12 Haarlemse monumenten. Achter elkaar kijken is een beetje veel van het goede, ook al omdat ze steeds hetzelfde deuntje onder de filmpjes zetten, maar het is toch wel leuk voor deze import-Haarlemmer om zo iets meer te weten te komen over al die monumenten die ik komend weekend weer mag bewonderen.

Tags: Haarlem, history

Ik heb me de afgelopen maanden door zulke stapels weglees-fantasy pockets geworsteld dat ik ze niet allemaal ga bespreken. Maar ik heb een paar leuke auteurs gevonden, een paar middelmatige en een paar die ofwel slecht zijn, ofwel niet mijn genre. Allereerst een postje over de stapel die wegmag omdat ik er geen kostbare boekenkastruimte voor ga opofferen (ik ga serieus nadenken over een ebook reader).

Als eerste de ‘in death’ serie van Nora Roberts, schrijvend onder het pseudonym J.D. Robb. Die ben ik gaan lezen omdat ik ooit heb meegediscussieerd op een blog dat ik jarenlang las, in een draadje waarin zij en een aantal andere romanschrijfsters hun genre ‘verdedigden’ (in het buitenland gebruik ik meestal dutchmarbel). De serie is een politieserie in SF setting, dus dat sprak me wel aan. De hoofdpersoon is agente Eve Dallas en in het eerste boek vind ze gelijk de liefde van haar leven, Roarke, die een multimiljonair is met een zakenimperium. Het detectiveverhaal is iedere keer leuk en spannend, Roberts schrijft onderhoudend, maar op een gegeven moment begon de geweldige sex die zij en Roarke ieder hoofdstuk hebben me in de weg te zitten.

Dan komen we op ‘The vampire diaries’ van L.J. Smith. Daar gaan ze een tv-bewerking van maken, dus dat maakte me nieuwsgierig. Eigenlijk is het geen serie maar een quadrologie want hij bestaat uit 4 dunne boekjes en is daarna afgelopen. De boeken zijn best leesbaar en het verhaal best interessant, maar van eeuwigdurende liefde die op de highschool gevonden wordt gaan mijn tenen altijd krullen. De oplossing op het eind vind ik ook wat vergezocht, alleen bedoeld om er een net einde aan te breien volgens mij.

Nalini Singh heeft een serie geschreven over een wereld waarin drie rassen samenleven in een kwetsbare balans. De psy’s hebben de meeste macht. Ze hebben paranormale krachten en een samenleving die alle emoties al vanaf jonge leeftijd uitbant. Een soort Vulcans, maar dan verbonden door een paranormaal netwerk dat ze nodig hebben om in leven te blijven. Dan heb je de ‘changelings’, mensen die in dieren kunnen veranderen, en de gewone mensen. Veel politieke intriges, macht en machtsmisbruik en spannende verhalen – maar ook hier weer zoveel nadruk om de romantische ontwikkelingen dat het me gaat irriteren tijdens het lezen.

The mistborn Trilogy van Brandon Sanderson begint heel leuk. Een wereld waarin sommige mensen als ze sporen van een bepaald metaal binnenkrijgen het met dat metaal geassocieerde psychische talent kunnen gebruiken. Een hele enkele keer zijn er mensen, de ‘mistborn’, die alle talenten kunnen gebruiken. De wereld is er eentje met een totalitair heerser, een onderklasse mensen en een aristocratie, en een gevaarlijke mist waar gevaarlijke wezens in rondspoken. De eerste twee boeken vond ik erg spannend maar in het laatste deel komen we weer op het spirituele vlak terecht en dat verveelt me snel.

Caitlin Kittredge bedacht Nocturne City, een fictieve Amerikaanse stad met magiërs (bloedmagie en witte magie), shapeshifters, weerwolven en andere fantasiefiguren. Het is een iets grimmiger serie en dat bevalt me wel. Luna is een politie-agente die geheim wil houden dat ze ook weerwolf is. Ook al omdat ze een weerwolf zonder roedel is en dat betekent dat je helemaal onderaan de weerwolf ladder staat. Maar er gebeurt van alles in Nocturne City en niet veel goeds, dus Luna moet alles in de strijd gooien om erachter te komen wie de grootste slechterik is en hoe ze kan voorkomen dat hij zijn doel bereikt. Ook lekker leesbare boekjes, maar teveel hapsnapweg om een plaatsje op de plank te verwerven.

In de ‘Undead’ series van Maryjanice Davidson wordt de hoofdrol gespeeld door Betsy de vampier. De serie is humoristisch bedoeld en dat slaat bij mij al bijna nooit aan omdat ik een vreemd gevoel voor humor heb. Daarnaast is het eigenlijk een beetje ‘confessions of a shopaholic’ met vampieren en met dames die vooral bezig zijn met de kleding die op dat moment *in* is en of de aantrekkelijke heer hun Jimmy Choo shoenen wel waardeert heb ik geen geduld. Ook geen blijvertje dus.

Ook in ‘The Watcher’ van Jeanne C. Stein gaat het over vampieren. Hoofdpersoon Anna is een wat opstandige vampier en zit daarom bij de vampierpolitiemacht. In het echte leven was ze een bounty hunter, samen met haar partner Max. Ze werd per ongeluk vampier en wil er eigenlijk niet aan, dus blijft ze met Max op beloningen jagen door criminelen te vangen en probeert ze geheim te houden dat ze vampier is. Dat wordt moeilijker als ze ook in de vampierwereld achter criminelen aan moet gaan, een gewiekste massamoordenaar in dit geval. Het boek is aardig, het gegeven is aardig, het schrijven is aardig, maar de personages kwamen niet tot leven voor me.

Karen MacInerney werpt zich op de weerwolven. Sophie Garou in haar geval, een weerwolf met een heks als moeder en een onbekende Franse weerwolf als vader. Ook zij probeert haar ware aard geheim te houden, wat regelmatig neerkomt op ieder uur je benen scheren en weerwolven die dan met geschoren achterpoten rondloopt. Niet mijn humor, niet mijn boekenkast.

Het boek is nu extra interessant omdat we in de familie iemand met leukemie hebben, maar ik had het waarschijnlijk toch al willen lezen omdat ik hem zo bewonderde toen hij Olympisch kampioen werd. Niet alleen omdat dat een geweldige prestatie was, niet alleen omdat hij liet zien dat je ook na levensbedreigende kankerbehandelingen nog topsport kan bedrijven, maar ook omdat ik zo blij was met zijn stelling dat je uiteindelijk gewoon mazzel moet hebben. Doodgaan aan kanker betekent niet dat je niet genoeg gevochten hebt, of niet blij genoeg geweest bent, maar gewoon dat je pech hebt gehad.

Dat betekent dat je minder controle hebt over de uitkomt, en minder controle over of je het krijgt ook trouwens, dus een boel mensen willen daar niet aan. Ik herken dat wel uit de tijd dat wij te kampen hadden met vruchtbaarheidsproblemen (onze oudste zoon is een IVF kind). Als ik had gedacht dat om middernacht bloot in het weiland op je hoofd staan had geholpen was ik waarschijnlijk ook ’s nachts het huis uit geslopen. Tegelijkertijd werd ik gek van de mensen die me vertelden dat ik gewoon meer moest ontspannen; ik kreeg de stress van de vruchtbaarheidsproblemen en niet andersom. Andersom klinkt namelijk ook als ‘gewoon je eigen schuld’.

In zijn boek beschrijft hij de strijd tegen de leukemie, maar ook zijn zwemcarrière en zijn persoonlijke leven. Dat laatste vooral in de gecompliceerde verhouding met zijn vader wiens relatief harde en rigoreuze opvattingen medeverantwoordelijk lijken te zijn voor zowel de motor achter Maartens ontwikkelingen als de hindernissen onderweg.

Hoewel van der Weijden de gebeurtenissen en emoties vrij afstandelijk en feitelijk beschrijft krijg je een helder beeld. De korte zinnen en de opbouw van het boek, met veel heen en weer springen door de tijd, zorgen ervoor dat je je niet echt inleeft en eigenlijk als je het boek uit hebt pas beseft hoe naar sommige stukken waren. Niet alleen de strijd tegen de leukemie trouwens, ook de aanloop naar zijn Olympische successen kende flink wat obstakels. Ik schrok behoorlijk van de enorme starheid en bureaucratie van de zwembond, die toch in principe juist moet zorgen dat iedereen het beste uit zichzelf kan halen.

Een open en eerlijk boek, makkelijk leesbaar en hoewel er geen dramatische inzichten uit naar voren komen krijg je een goed beeld, zowel van de sporter als van de kankerpatient.

Deze thriller gaat voor een heel groot deel ook over hoe je wereld op zijn kop komt te staan als je partner overlijdt. Ellie krijgt te horen dat haar man Greg bij een auto-ongeluk is omgekomen en dat er een vrouw bij hem in de auto zat die ook was omgekomen.
Ellie weigert te geloven dat ze Greg zo slecht kende dat ze niet wist dat hij haar ontrouw was en begint zich obsessief bezig te houden met wat er gebeurd was. Iedereen maakt zich ongerust omdat ze denken dat het een ongezonde vorm van ontkenning is, maar langzamerhand blijken er toch een paar dingen te zijn die anders geïnterpreteerd kunnen worden.

Zoals altijd is het een heel fijn leesbaar boek dat je netjes van de ene verdachte naar de andere verdachte leidt. Het voelt iets laconieker dan haar andere boeken qua schrijfstijl, maar dat heeft me zeker niet gestoord.

Een thriller, maar geen echt enge. Iris is een advocaat en alleenstaand moeder, dat is niet altijd een hele makkelijke combinatie. Zeker niet omdat haar zoontje niet zo doorsnee is. Gelukkig helpt moeders af en toe een beetje, maar dat is ook geen echt makkelijk mens.

Ondertussen zit Ray gevangen voor een gruwelijke moord maar hij heeft altijd volgehouden onschuldig te zijn. Ray is geestelijk wat afwijkend, dat heb je al snel door, maar zou hij het nu gedaan hebben of niet? Wat is de relatie met Iris en hoe is de rol van moeders in het geheel?

Spannend, lekker leesbaar, geen ‘moet je gelezen hebben’ maar zeker een heerlijk vakantieboek.

Een “doomsday” boek over zeeën die rap stijgen. Aan het begin van het boek, in 2016, komt een groep gijzelaars vrij. Ze zaten al 3-5 jaar gevangen in Spanje dat inmiddels aan het bezwijken is door de toenemende terreur van afscheidingsbewegingen en religieuze terreurgroepen.

In de loop van het boek blijven de gijzelaars zo goed en kwaad als het gaat contact houden met elkaar, ze zijn een door het lot aaneengesmede hechte familie geworden. Contact houden wordt we steeds moeilijker, want er komen steeds meer stormen en overstromingen omdat de zeespiegel vele malen sneller stijgt dan zelfs de ergste Global Warming scenario’s voorspelden.

De technologische samenleving kan niet meer voortduren, mensen/groepen/landen vechten om de beschikbare stukken droog land maar moeten voor ze het weten alweer hoger proberen te trekken.

Ondanks het sombere verhaal is het een heel spannend boek, moeilijk om weg te leggen. Zonder dat de personages nu echt uitgediept worden of heel sympathiek worden ga je steeds meer meeleven. Net als iedereen in het boek wordt ook de lezer overweldigd door het rappe tempo van de veranderingen en de daarop aansluitende wijzigingen in hoe mensen samen werken, welke prioriteiten gelegd worden en hoe ver je kunt gaan om te overleven.

Een wat objectiverende schrijfstijl, niet bedoeld om je te laten identificeren met de hoofdpersonen maar ondanks de staccato zinsbouw meeslepend en goed leesbaar. Ik kan dit wel aanbevelen.

Eigenlijk zijn we al een weekje terug van onze vakantie. Maar dit jaar was het meer een werkvakantie dan een uitrustvakantie. Voor we weggingen wilden we het huis weer op orde brengen, want doordat mijn egaa drie weken ervoor onverwachts een spoedoperatie moest ondergaan aan een loslatend netvlies was het dagelijks onderhoud in de verdrukking geraakt. Dat waren dus een paar dagen hard aanpakken en opruimen en uitzoeken en tegelijkertijd inpakken voor de vakantie.

Eenmaal in het vakantiehuisje aangekomen moesten daar nog wat dingetjes (af)gemaakt worden in het huisje, terwijl de tuin in noodtempo moest worden bijgesnoeid en gewied enzo – ruim een jaar geen onderhoud had duidelijk zijn tol geëist. Tien volle zakken tuinafval wisten we in een kleine week vol te krijgen.

Het huisje was van mijn moeder en hebben we met zijn drietjes georven. We hebben het te koop gezet maar mede door de kredietcrisis zijn luxe vakantiebungalows niet heel courant, dus dat liep geen storm. Daarom zijn wij bezig om broer en zus uit te kopen want drie kapiteins op één schip leidt tot veel ruzie.

We hadden de mazzel dat we iemand vonden die er vanaf 1 augustus een paar maanden in wil gaan wonen; dan zijn de vaste lasten gedekt en het sloot precies aan op onze vakantie. Maar tijdens de vakantie kwamen we erachter dat dat *ongemeubilaird* was. Dus de laatste vakantiedagen hebben we alles leeggeruimd, de meeste meubels en spullen in het schuurtje gezet, dingen uit elkaar gehaald en sommige dingen mee naar Haarlem genomen.

Daardoor moesten we in Haarlem weer een aantal dingen verhuizen en in/uitelkaar zetten en hebben we na terugkomst nauwelijks van het nette huis kunnen genieten voordat het bedolven werd onder stapels spullen die naar kamers, vuilstort of de kringloopwinkel moesten worden gebracht.

Kortom: de vakantie was lekker, we hebben leuke dingen gedaan en lekker veel boekjes gelezen, maar helemaal uitgerust zijn we niet .

Inmiddels is het hier de laatste week van de zomervakantie. Tim is weer aan het werk (voorlopig 60% vanwege herstel van zijn oog, hij kan wel alles maar wordt er heel snel heel moe van) en de kinderen zijn heel blij dat ze weer naar de stuifstuif mogen. Ik word daar een beetje nostalgisch van, want ik vond het vroeger ook altijd zo heerlijk op die ‘houdt de kinderen bezig in de vakantie-instuif’. In Amsterdam was dat in mijn tijd in de Oude Rai – tegenwoordig een plein vol woningen maar toen een grote hal die in de zomervakantie volstond met allerlei leuke kinderactiviteiten.

Al te nostaltisch mag ik niet worden want er is nog van alles te regelen – en ik moet eigenlijk boekbesprekingen op het blogje zetten. Alle boeken gaat me niet lukken, ik heb ook veel boeken gelezen die de boekenkast niet halen. Veel van de speculatieve vampier/weerwolf boeken zijn een soort Boeketreeks met alternatieve hoofdpersonen geworden. Lekker om weg te lezen op vakantie, maar herlezen ga ik ze zeker niet. Dus ik zal denk ik een postje doen met boeken die de kast niet halen en een postje met nieuw ontdekte schrijvers en schrijfsters – en alleen de echt opvallende boeken echt een review geven. En de boeken die ik nu weer lees natuurlijk. Kan dat gelijk mijn grootste opruimklus van deze week worden: boeken uitsorteren voor verkoop, weggeef en boekenkast.

De eerste keer dat ik stopte met roken was november 1994, gelijk met de pil. Roken en zwanger gaan immers niet goed samen en ik had bij vriendinnen al gezien dat stoppen *nadat* je zwanger blijkt net zo moeilijk is – terwijl we allemaal natuurlijk hadden gehoopt dat het moederinstinct meteen voor een extra lading wilskracht zou zorgen.

De zwangerschap liet helaas lang op zich wachten, maar eind 1998 waren we dolgelukkig met de geboorte van zoon Matthijs. Januari 1999 dacht ik dat ik inmiddels zo lang van de nicotine af was, dat een enkel trekje best kon en ik was nieuwsgierig of het nog zou smaken. Dom dom dom, want ik was gelijk weer helemaal verslaafd! En eigenlijk wilden we nog meer kinderen dus dat was helemaal niet handig.

Inmiddels was Internet ook voor particulieren een bekend fenomeen. Zelf postte ik al jaren actief in een paar nieuwsgroepen, dus ik besloot lotgenoten te zoeken in nssmr. Juli 1999 stopte ik weer en mede dankzij de hulp en steun van mijn medestoppers ben ik sinds die tijd helemaal van de sigaretten af gebleven.

Inmiddels was er een groepje dames dat wat intensiever mailde, om ook de kommer en kwel van de bijkomende kilo’s kwijt te kunnen onder het motto ‘gelukkig zijn ze wel gezellig’. Dat mailgroepje kreeg een steeds intensiever contact, er kwamen IRL’s, etentjes, weekendjes, sauna-bezoeken en hoewel het een hobbelige weg was waarbij we onderweg ook nog wat passagiers verloren ontstonden er een aantal hele hechte vriendschappen.

Een daarvan was met Anne. Haar kinderen waren net wat ouder dan de mijne en naast de stapels kleren die van haar zoon naar mijn zonen werden doorgeschoven was het fijn om raad te krijgen van iemand die het stadium waar jij in zit net achter de rug heeft. Thuisblijfblues, schoolproblemen, kindertherapie, opvoedkeuzes – Anne had altijd iets te zeggen waar ik wat aan had. Ik ben goed in luisteren wat mensen zeggen, maar Anne was heel goed in luisteren naar wat mensen NIET zeggen. Tussen de regels door lezen, onderliggende motivaties benoemen, menselijke zwakheden herkennen: Haar rake observaties hebben me vaak verrast – en nog vaker iets geleerd.

Een paar jaar geleden kreeg ze kanker en helaas bleek al snel dat het te laat was voor genezing. Gelukkig sloeg de chemo erg goed aan en kon ze de gemiddelde overlevingstijd flink omhoog halen, maar vorige week is ze toch overleden. Twee dagen ervoor mailde ze ons dat ze rust had en nog kon genieten van de kleine dingetjes. Typisch Anne, zich druk maken om alle slechte dingen die kunnen gebeuren maar als ze dan gebeuren pragmatisch het beste ervan maken. Nog even mailen hoe heerlijk de kersen van Lies waren, vragen om een foto van Nella’s nieuwe plantjes en meeleven met de diverse kinderperikelen.

Ik zal haar missen. De mails, de saunabezoeken, de eindeloze kwebbelpartijen, de wijze raad, de humoristische anecdotes, het inzicht in wat mensen kan bezielen en vooral haar altijd aanwezige belangstelling voor iedereen. En al ben ik niet gelovig, ik zal af-en-toe een kerks kaarsje voor haar aansteken, dat deed ze zelf ook graag voor dierbaren.

Moest ik lezen van een vriendinnetje en hoewel ik het zelf geen ‘must read’ vind snap ik wel waarom ze het zo aanraad. Wie de film ‘Festen’ heeft gezien zal hier inderdaad veel in herkennen. Het gaat weliswaar om heel andere problematiek, het is een tikje absurdistischer allemaal, maar de langzame opbouw met flitsen van het verhaal in flashback doet er inderdaad sterk aan denken.

Twee echtparen eten in een restaurant. De man van het ene echtpaar is een beroemd politicus, de man van het andere echtpaar zijn broer. De broer heeft eigenlijk een hekel aan zijn aandachttrekkende broer maar hun zoons zijn vrienden en hebben iets slechts gedaan, dus daar moeten ze over overleggen.

Langzaam krijg je door wat de jongens gedaan hebben, langzaam wordt het verhaal gruwelijker en langzaam leer je de broer beter kennen. Pakkend geschreven, mooi opgebouwd, niet zozeer een thriller als wel een psychologische puzzel maar dan net zo makkelijk leesbaar als een column in de krant. Fijn boek.