Serenity 2 conventie in Londen (17-19 november 2005)

0

Vrijdagmiddag kwamen we na een voorspoedige vliegreis aan in het prachtige con-hotel, ruim voor de registratie desk open zou gaan dus geen gehaast en gestress. Vervolgens bleek de registratie desk een uur of twee eerder dan aangekondigd al mensen in te schrijven, wat de eerste aanwijzing was over hoe heilig de tijden op het aangekondigde programma worden nageleefd 😉

Het grote voordeel van de Engelsen is dat je in ieder geval heel relaxed staat te wachten in de rij, er wordt niet voorgedrongen, aangedrongen of opgedrongen. En het is leuk om om je heen te kijken wat voor soort mensen er allemaal zijn. Het feit dat er zo’n grote groep is is al heerlijk eigenlijk, helemaal voor mensen die -net als ik- in hun eigen omgeving nauwelijks fans kennen. “Kijk, kijk, ik ben niet gek!” 😉

Natuurlijk is het nerd/geek/dork gehalte vrij droog, wat als aangename bijwerking heeft dat er heel veel leuke t-shirts met leuke teksten of mooie plaatjes te zien zijn. Wij liepen zelf natuurlijk het grootste deel van de conventie in onze mooie Nederlandse browncoats t-shirts rond. Naast de t-shirts was mijn eerste indruk (die later door alle daaropvolgende indrukken bevestigd werd trouwens) dat de Engelsen beduidend minder kou gevoelig zijn dan wij. Brrrrr.

Als je wilde kon je je opgeven als steward, dan moet je ongeveer twee keer meehelpen (bij een sessie bij de deur staan oid) en mag je als beloning op de eerste rijen gaan zitten. Andrea en ik hebben dat niet gedaan, omdat we lekker helemaal ons eigen plan wilden trekken. Als je niet vooraan zat kon je de gasten misschien iets moeilijker zien, maar ze hadden een groot doek waarop de camerabeelden die van ze werden gemaakt te zien waren dus je kon alles nog prima volgen.

Bij de openingsceremonie waren we trouwens goed op tijd in de rij gaan staan, dus toen hadden we een prima uitzicht. De echte programma’s zouden na de openingsceremonie pas uitgedeeld worden zodat het tot het laatste moment een verrassing was wie er zouden komen. In de zaal mochten er geen mobieltjes aan, dus zodra de deuren opengingen na de ceremonie zag je ook iedereen meteen sms-jes gaan sturen “Het was Morena, Morena is de mystery guest”. En het moment dat je alle gasten binnen ziet komen en op het podium ziet staan is heerlijk natuurlijk. Morena was de grootste verrassing, van Nathan, Sean, Jewel, Summer en Christine wisten we al dat ze zouden komen. Jonathan Woodward (Tracey in “The Message”) was er ook, en in aanvulling een gast die bijna niemand kende, Neil Robberts (toch? Robberts?). Die had in het eerste seizoen van Charmed de slechterik gespeeld, en werd vaak op cons uitgenodigd omdat hij zo’n vlotte prater is hoorden we. Iedere gast bedankte ons even en vertelde dat zij/hij blij was er te zijn, na veel applaus vertrokken de gasten weer en toen was het dus allemaal echt begonnen. De eerste 125 geregistreerde mochten naar de ‘Meet en Greet’ om een beetje met de gasten te praten, wij van de ‘cheap seats’ moesten ons zelf maar gaan amuseren.

Je kon voor 10 pond inschrijven op een fotosessie van jou en je favoriete gast (de fotoshoots werden ‘s morgens gedaan). Je kon ook voor 10 pond een mooie foto van je favoriete gast kopen en laten signeren. Een moeilijke keus, want het is gaaf om een foto te hebben van jou en je held(in), maar het is ook wel heel leuk om een foto te hebben waar de gast er zeker prachtig op staat en waar je je niet aan jezelf op de foto hoeft te ergeren – sommige van ons zijn fotogenieker dan anderen :). Natuurlijk zijn er ook mensen die gewoon de hele serie compleet willen hebben, en die waren vooral blij met de gasten die nog niet eerder op een con geweest waren (Sean en Christina).

‘s Avonds was er disco, en natuurlijk hoopten we dat er gasten zouden komen, maar alleen Neil was er. Die is alledrie de avonden geweest trouwens en heeft zich bijzonder goed uitgeleefd. Vlot, vrolijk, aardig, tikky vulgair en goed te volgen door de groep jonge meiden die hij graag om zich heen verzamelde. Ik werd zelf vooral verrast doordat het blijkbaar trendy is om met enige regelmaat de dansvloer te veranderen in een soort grote fitness zaal waar alle dansers massaal dezelfde aerobic pasjes moeten maken. Gelukkig mocht je af en toe ook zelf bedenken hoe je wilde bewegen op de muziek 😉

Zaterdag waren de eerste Q-en-A’s. Ik ging op de foto met Nathan, dus heb Neil en Jonathan’s verhalen gemist. Maar ‘s middags wel Christina gezien, die aardig was maar geen spectaculaire dingen te vertellen had. Het was haar eerste con en ze moest in haar eentje het podium op, dus ik denk dat ze ook niet erg op haar gemak was want de volgende dag met Morena en Nathan was ze veel vlotter vond ik.

Daarna mocht Sean met Jewel en Morena opkomen. Van de dames had ik wel al een indruk, ook door stukjes van andere Q-en-A’s die ik had gezien en gelezen. Maar Sean was een openbaring. Heel rustig en vriendelijk, maar duidelijk makend dat hij zich niet op de kop liet zitten en goed weerwoord kon geven. De foto’s met/van Sean liepen na deze sessie vele malen harder schat ik zo in 🙂

Daarna weet ik niet meer precies wie nu bij wie in de Q-en-A sessies zat. Het programma is geen hulpmiddel meer, want dat klopte van geen kanten meer. Je kon het beste een beetje bij de grote hal blijven hangen, dan wist je zeker dat er niet onverwachts iets zou beginnen dat pas voor over een half uur stond ingeprogrammeerd omdat ze onverwachts besloten hadden twee gasten bij elkaar te zetten of zo iets. Ik weet wel dat Nathan zowel zaterdag als zondag spontaan Amsterdam antwoorde als plaats die hem het meest is bijgebleven en waar hij wel graag op vakantie wilde gaan.

Er werden tussendoor ook nog veilingen gehouden voor het goede doel, waar mensen onwaarschijnlijk veel ponden neerlegden voor originele dingen uit de film (Reaver wapen, whiskeyfles labels, foto’s, koffiekop, reaveroor, dat soort dingen). Neil en Jonathan hebben daar met de vlotte praat, onderlinge competitie en in Jonathans geval het letterlijk laten zakken van je broek erg veel aan bijgedragen, die hoge opbrengsten. Dus kankeronderzoek in de UK is ook wat beter geworden van de conventie.

Die avond was ook de fancy dress parade. Daar waren we zo op tijd bij dat we nog een aantal afleveringen van ‘Barry the Demonhunter” hebben gezien. Een door fans gemaakte serie die me helaas zo weinig wist te boeien dat ik niet eens na kan vertellen waar het nu eigenlijk om draaide :).

De fancy dress parade was enorm leuk. Veel mensen hadden er enorm veel werk in gestoken. Er was een kleine Serenity, er was een heel grote Serenity (die werd tweede), er waren karakters uit andere series (I Robot, Sin City, The magic roundabout, the Knight and the ???, the Corps Bride), drie Rivers waarvan eentje heel goed was, reaverjagers – maar de absolute winnaar was de dame die vorig jaar ook al had gewonnen met de Wash-o-Saurus. Ze had zich verkleed als Mal & Mrs Reynolds, en dan een blote mal met twee medailles op zijn billen (eentje waarop stond “Joss is boss” en eentje waar ook iets leuks op stond), die een regentonachtig iets voorhield waar mrs Reynolds op zat. Heel, heel, heel erg leuk wastie en er komen vast een aantal leuke foto’s van op het internet te staan.

De gasten jureerden, maar vertrokken helaas weer toen de disco begon. Op Neil na natuurlijk, en dit keer bleef Jonathan ook nog. Die bleek zondag jarig te zijn, dus die kreeg twee grote taarten aangeboden (nadat we allemaal happy birthday gezongen hadden) en ging die uitdelen in de zaal. Maar daarna ging hij ook weg. Wel hebben we TWEE keer de gagreel (bloopers verzameling uit de film) van Serenity gezien en dat was fantastisch. Hij eindigde met “For Jewel” en een pop van Caleb die zijn middelvinger opstak. Nathan en Jewel hebben een soort wedstrijd lopen over wie de ander dat zo vaak mogelijk kan flikken.

Zondag was voor mij de leukste dag. Niet meer gaar van het reizen, meer op mijn gemak met hoe alles gaat, etc. In de ochtend hadden we een sessie van Neil en Jonathan. Ik denk dat Neil niet gewend was dat er iemand platvloerser was dan hij – en hij probeerde duidelijk te shockeren. Jonathan ging daar dan nog eens drie keer zo erg overheen. Heel plat, heel erg op de homo-erotische toer (ze hingen continu in elkaars gulp te friemelen) en normaal erger ik me daar snel aan omdat het zo tenenkrommend is, maar ik moet eerlijk bekennen dat ik gehuild heb van het lachen. Daarna moest er ter ere van de “Church of the Eleven Fingers” waar Jonathan ‘reverend Johnny Wallet’ van is (een lopende grap uit het verleden) gedoopt worden met whiskey. Jonathan’s vriendin hielp met het uitdelen van kleine whiskey flesjes die hij ter ere van zijn verjaardag had gemaakt, en die aan iedereen die ‘ter communie ging’ werden uitgedeeld. Op grond van opmerkingen die geroepen werden naar aanleiding van de show die Neil en Jonathan opvoerden ging Jonathan ook nog even serieus uitleggen hoe vreselijk veel hij van zijn vriendin hield trouwens, dat was heel lief.

Daarna kwamen Jewel, Sean, Summer en Nathan. Jewel zou daarvoor alleen gaan, maar daar was geen tijd meer voor. En Nathan zou er niet bij zijn maar volgens mij is die erbij gaan zitten omdat Summer niet lekker was. Die zei ook heel weinig en gaf de microfoon vaak snel door naar Nathan. Wat voor ons wel leuk was, omdat we benieuwd waren hoe Sean en Nathan samen zouden zijn op het podium. Of ze elkaar erg de vliegen af zouden vangen, en of Sean niet weggespeeld zou worden door de immer aanwezige Nathan. Maar ook daar bleek Sean heel goed in staat te zijn zijn eigen boontjes te doppen en zonder dat het een haantjesgevecht werd duidelijk te maken dat hij er ook nog is. Door quasi weg te lopen op een grapje van Nathan, door Nathan even weg te sturen om over hem te roddelen en dan “Nathan I love you” te zeggen. Leuk en hartveroverend dus. Veel harten veroverend zelfs 🙂

Nathan met Morena en Christina was ook leuk. Nathan en Morena zijn natuurlijk goed op elkaar ingespeeld, maar Christina schoof daar makkelijk bij en was duidelijk beter op haar gemak dan de dag ervoor.

Na afloop mochten we weer handtekeningen gaan halen bij de andere helft van de gasten (ze hadden de groepen gesplitst om betere doorloop te krijgen), in ons geval dus bij Nathan en Summer. Nathan was een schat, die precies wilde weten hoe je mijn naam uitsprak en na een keer oefenen zowel Andrea als mij weke knieën bezorgde door de prachtige manier waarop hij het zei. Ik had van tevoren allerlei dingen bedacht die ik zou zeggen, maar daar kwam ik gelijk niet meer aan toe :). Aan Andrea vroeg hij wat ze het hoogtepunt van de conventie vond, waarop Andrea eruit flapte:”Sean Maher”. Wat haar heel sportief een lofzang op Sean opleverde.

Summer zat heel lief te tekenen. Andrea en ik hebben naderhand geprobeerd te ontcijferen wat voor boodschap ze geschreven had (we hebben alletwee de ‘visual companion’ door iedereen daar laten tekenen) en kwamen niet verder dan het wel toepasselijke maar niet waarschijnlijke ‘gezellig forum’. Tim wist thuis te ontcijferen dat ze ‘serenity for ever’ had geschreven.

De closing ceremony was leuk, maar natuurlijk ook wel weer vol voorspelbare dankwoorden. Die ondanks voorspelbaarheid wel fijn zijn om aan te horen als het uit de mond van je favorieten komt trouwens. Er gebeurde één onvoorspelbaar ding; Jonathan (wier verkering met Nathan ook een soort lopende grap is) las een petitie voor van alle fans, dat het weer aan moet komen tussen hun twee. Hij las een heel stuk (“they want it, I want it and we know that you want it too”), en toen stond Nathan spontaan op, liep op hem af en kuste hem plat op de bek – en niet zo kort ook.

We hebben de gagreel nog een keer gezien – en dit keer was er nog een stukje aangemonteerd waarop in snel tempo diverse aanwezigen en ongeveer alle gasten behalve Nathan hun middelvinger opstaken. “For Nathan, from Jewel” 🙂

We hebben een heerlijke tijd gehad, het was ontzettend leuk om de gasten te zien en onverwachts op de trap te passeren enzo. Ik had het leuker gevonden als ze ook ‘s avonds nog bij het feest of in de bar waren geweest. Maar het hotel was vrij groot dus dat was niet een kwestie van even blijven hangen na je praatje. Verder had Jewel haar moeder mee en Nathan zijn vriendin, terwijl dat naar ik begrepen heb meestal meer de feestbeesten zijn. Maar zeker voor herhaling vatbaar, zo’n conventie. Als ik niet meer bankroet ben tenminste 🙂

Marjolein

 

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Copyright © 2004-2022 marbelous All rights reserved.
This site is using the Desk Mess Mirrored theme, v2.5, from BuyNowShop.com.