Is het ergens niet enorm ironisch dat de eerste kleurlingen in Amerika werden gezien als contractarbeiders (indentured servants) die na een aantal jaren hun vrijheid herkregen en dat een van deze zwarte kolonisten in een rechtzaak voor elkaar kreeg dat zijn zwarte arbeider de eerste offiële slaaf van Amerika werd?

Ik wist niet dat wij in Nederland de eerste zwarte dominee hadden begin achttiende eeuw. Ik was ook verrast te lezen dat we al in 1903 een zwarte minister hadden. Tegelijkertijd weet ik uit mijn jeugdjaren dat Surinamers erg gediscrimineerd werden in Nederland.

Daarom kocht ik het boek ‘de eerste neger’ van Rudie Kagie. Daarin beschrijft hij de ervaringen van deze bevolkingsgroep in Nederland, van eeuwen gezien worden als bezienswaardigheid en exotisch tot de discriminatie eind vorige eeuw en stipt nog net aan dat de discriminatie zich nu heeft verplaatst naar bevolkingsgroepen die zich nog weer later in grote getalen in Nederland hebben gevestigd.

Hij bespreekt vooral de levens van een aantal bekendere figuren, maar blijft wat mij betreft erg oppervlakkig en springt nogal van de hak op de tak. Het is grappig en confronterend om te lezen over hoe alle Surinamers hier muzikant of bokser werden omdat het stereotype voorschreef dat ze daar goed in waren. Hoe zwarter hoe beter; lichtgekleurde Surinamers hadden het zwaarder in hun muzikale en/of sportieve loopbaan. Maar je gaat je niet echt inleven, het boek boeit niet echt.

Ik vind het een interessant onderwerp en dus interessant om te lezen. Als een opeenvolging van anecdotes en verhalen is het een aardig boek en het geeft wel een duidelijker beeld dan ik daarvoor had. De stijl is vlot en makkelijk leesbaar. Maar analyse en conclusies zijn nauwelijks aanwezig en het blijft een afstandelijk verhaal.

Als eerste de ‘in death’ serie van Nora Roberts, schrijvend onder het pseudonym J.D. Robb. Die ben ik gaan lezen omdat ik ooit heb meegediscussieerd op een blog dat ik jarenlang las, in een draadje waarin zij en een aantal andere romanschrijfsters hun genre ‘verdedigden’ (in het buitenland gebruik ik meestal dutchmarbel). De serie is een politieserie in SF setting, dus dat sprak me wel aan. De hoofdpersoon is agente Eve Dallas en in het eerste boek vind ze gelijk de liefde van haar leven, Roarke, die een multimiljonair is met een zakenimperium. Het detectiveverhaal is iedere keer leuk en spannend, Roberts schrijft onderhoudend, maar op een gegeven moment begon de geweldige sex die zij en Roarke ieder hoofdstuk hebben me in de weg te zitten.

Dan komen we op ‘The vampire diaries’ van L.J. Smith. Daar gaan ze een tv-bewerking van maken, dus dat maakte me nieuwsgierig. Eigenlijk is het geen serie maar een quadrologie want hij bestaat uit 4 dunne boekjes en is daarna afgelopen. De boeken zijn best leesbaar en het verhaal best interessant, maar van eeuwigdurende liefde die op de highschool gevonden wordt gaan mijn tenen altijd krullen. De oplossing op het eind vind ik ook wat vergezocht, alleen bedoeld om er een net einde aan te breien volgens mij.

Nalini Singh heeft een serie geschreven over een wereld waarin drie rassen samenleven in een kwetsbare balans. De psy’s hebben de meeste macht. Ze hebben paranormale krachten en een samenleving die alle emoties al vanaf jonge leeftijd uitbant. Een soort Vulcans, maar dan verbonden door een paranormaal netwerk dat ze nodig hebben om in leven te blijven. Dan heb je de ‘changelings’, mensen die in dieren kunnen veranderen, en de gewone mensen. Veel politieke intriges, macht en machtsmisbruik en spannende verhalen – maar ook hier weer zoveel nadruk om de romantische ontwikkelingen dat het me gaat irriteren tijdens het lezen.

The mistborn Trilogy van Brandon Sanderson begint heel leuk. Een wereld waarin sommige mensen als ze sporen van een bepaald metaal binnenkrijgen het met dat metaal geassocieerde psychische talent kunnen gebruiken. Een hele enkele keer zijn er mensen, de ‘mistborn’, die alle talenten kunnen gebruiken. De wereld is er eentje met een totalitair heerser, een onderklasse mensen en een aristocratie, en een gevaarlijke mist waar gevaarlijke wezens in rondspoken. De eerste twee boeken vond ik erg spannend maar in het laatste deel komen we weer op het spirituele vlak terecht en dat verveelt me snel.

Caitlin Kittredge bedacht Nocturne City, een fictieve Amerikaanse stad met magiërs (bloedmagie en witte magie), shapeshifters, weerwolven en andere fantasiefiguren. Het is een iets grimmiger serie en dat bevalt me wel. Luna is een politie-agente die geheim wil houden dat ze ook weerwolf is. Ook al omdat ze een weerwolf zonder roedel is en dat betekent dat je helemaal onderaan de weerwolf ladder staat. Maar er gebeurt van alles in Nocturne City en niet veel goeds, dus Luna moet alles in de strijd gooien om erachter te komen wie de grootste slechterik is en hoe ze kan voorkomen dat hij zijn doel bereikt. Ook lekker leesbare boekjes, maar teveel hapsnapweg om een plaatsje op de plank te verwerven.

In de ‘Undead’ series van Maryjanice Davidson wordt de hoofdrol gespeeld door Betsy de vampier. De serie is humoristisch bedoeld en dat slaat bij mij al bijna nooit aan omdat ik een vreemd gevoel voor humor heb. Daarnaast is het eigenlijk een beetje ‘confessions of a shopaholic’ met vampieren en met dames die vooral bezig zijn met de kleding die op dat moment *in* is en of de aantrekkelijke heer hun Jimmy Choo shoenen wel waardeert heb ik geen geduld. Ook geen blijvertje dus.

Ook in ‘The Watcher’ van Jeanne C. Stein gaat het over vampieren. Hoofdpersoon Anna is een wat opstandige vampier en zit daarom bij de vampierpolitiemacht. In het echte leven was ze een bounty hunter, samen met haar partner Max. Ze werd per ongeluk vampier en wil er eigenlijk niet aan, dus blijft ze met Max op beloningen jagen door criminelen te vangen en probeert ze geheim te houden dat ze vampier is. Dat wordt moeilijker als ze ook in de vampierwereld achter criminelen aan moet gaan, een gewiekste massamoordenaar in dit geval. Het boek is aardig, het gegeven is aardig, het schrijven is aardig, maar de personages kwamen niet tot leven voor me.

Karen MacInerney werpt zich op de weerwolven. Sophie Garou in haar geval, een weerwolf met een heks als moeder en een onbekende Franse weerwolf als vader. Ook zij probeert haar ware aard geheim te houden, wat regelmatig neerkomt op ieder uur je benen scheren en weerwolven die dan met geschoren achterpoten rondloopt. Niet mijn humor, niet mijn boekenkast.

Dat betekent dat je minder controle hebt over de uitkomt, en minder controle over of je het krijgt ook trouwens, dus een boel mensen willen daar niet aan. Ik herken dat wel uit de tijd dat wij te kampen hadden met vruchtbaarheidsproblemen (onze oudste zoon is een IVF kind). Als ik had gedacht dat om middernacht bloot in het weiland op je hoofd staan had geholpen was ik waarschijnlijk ook ’s nachts het huis uit geslopen. Tegelijkertijd werd ik gek van de mensen die me vertelden dat ik gewoon meer moest ontspannen; ik kreeg de stress van de vruchtbaarheidsproblemen en niet andersom. Andersom klinkt namelijk ook als ‘gewoon je eigen schuld’.

In zijn boek beschrijft hij de strijd tegen de leukemie, maar ook zijn zwemcarrière en zijn persoonlijke leven. Dat laatste vooral in de gecompliceerde verhouding met zijn vader wiens relatief harde en rigoreuze opvattingen medeverantwoordelijk lijken te zijn voor zowel de motor achter Maartens ontwikkelingen als de hindernissen onderweg.

Hoewel van der Weijden de gebeurtenissen en emoties vrij afstandelijk en feitelijk beschrijft krijg je een helder beeld. De korte zinnen en de opbouw van het boek, met veel heen en weer springen door de tijd, zorgen ervoor dat je je niet echt inleeft en eigenlijk als je het boek uit hebt pas beseft hoe naar sommige stukken waren. Niet alleen de strijd tegen de leukemie trouwens, ook de aanloop naar zijn Olympische successen kende flink wat obstakels. Ik schrok behoorlijk van de enorme starheid en bureaucratie van de zwembond, die toch in principe juist moet zorgen dat iedereen het beste uit zichzelf kan halen.

Een open en eerlijk boek, makkelijk leesbaar en hoewel er geen dramatische inzichten uit naar voren komen krijg je een goed beeld, zowel van de sporter als van de kankerpatient.

Zoals altijd is het een heel fijn leesbaar boek dat je netjes van de ene verdachte naar de andere verdachte leidt. Het voelt iets laconieker dan haar andere boeken qua schrijfstijl, maar dat heeft me zeker niet gestoord.

Ondertussen zit Ray gevangen voor een gruwelijke moord maar hij heeft altijd volgehouden onschuldig te zijn. Ray is geestelijk wat afwijkend, dat heb je al snel door, maar zou hij het nu gedaan hebben of niet? Wat is de relatie met Iris en hoe is de rol van moeders in het geheel?

Spannend, lekker leesbaar, geen ‘moet je gelezen hebben’ maar zeker een heerlijk vakantieboek.

In de loop van het boek blijven de gijzelaars zo goed en kwaad als het gaat contact houden met elkaar, ze zijn een door het lot aaneengesmede hechte familie geworden. Contact houden wordt we steeds moeilijker, want er komen steeds meer stormen en overstromingen omdat de zeespiegel vele malen sneller stijgt dan zelfs de ergste Global Warming scenario’s voorspelden.

De technologische samenleving kan niet meer voortduren, mensen/groepen/landen vechten om de beschikbare stukken droog land maar moeten voor ze het weten alweer hoger proberen te trekken.

Ondanks het sombere verhaal is het een heel spannend boek, moeilijk om weg te leggen. Zonder dat de personages nu echt uitgediept worden of heel sympathiek worden ga je steeds meer meeleven. Net als iedereen in het boek wordt ook de lezer overweldigd door het rappe tempo van de veranderingen en de daarop aansluitende wijzigingen in hoe mensen samen werken, welke prioriteiten gelegd worden en hoe ver je kunt gaan om te overleven.

Een wat objectiverende schrijfstijl, niet bedoeld om je te laten identificeren met de hoofdpersonen maar ondanks de staccato zinsbouw meeslepend en goed leesbaar. Ik kan dit wel aanbevelen.