Sterker nog: Ik zou zelf ook geneigd zijn om het zo te beschrijven. Terwijl nergens wordt gezegd of wordt geïmpliceerd dat het beter is om er eentje te dragen, de boodschap is meer dat het je nergens in beperkt en je nog steeds dokter kunt worden of vechtsporten mag doen. Da’s eigenlijk vreemd, dat niet afkeuren blijkbaar al meteen als ‘pro’ voelt.

Het viel me des te meer op omdat ik vorige week nog gereageerd had op een blogpost van pvda-er Marcel Duyvestijn, op allochtonenweblog. Hij vroeg zich af waarom de feministen niet meer ageerden tegen de hoofddoek. Mijn antwoord was vrij uitgebreid, dus werd er een aparte post van gemaakt waarbij Ewoud het samenvatte onder de titel “Het zijn vooral witte mannen die zich druk maken om de hoofddoek”.

Op twitter heb ik nog wel een enkele opmerking gemaakt tegen hem (@liefdevollid), ook al omdat hij Ayaan Hirsi Ali blijkbaar een rooie vrouw vindt, maar een echte discussie is daar niet van gekomen. Ik blijf me dus verbaasd afvragen waarom mensen zich zo druk maken om een hoofddoek. Alsof al die gehoofddoekde dames een slechtere invloed hebben op onze samenleving dan de groep agressieve jongens die, zoals de toepasselijke Nederlandse uitdrukking luidt, ‘van god los’ zijn.

Eenmaal in het vakantiehuisje aangekomen moesten daar nog wat dingetjes (af)gemaakt worden in het huisje, terwijl de tuin in noodtempo moest worden bijgesnoeid en gewied enzo – ruim een jaar geen onderhoud had duidelijk zijn tol geëist. Tien volle zakken tuinafval wisten we in een kleine week vol te krijgen.

Het huisje was van mijn moeder en hebben we met zijn drietjes georven. We hebben het te koop gezet maar mede door de kredietcrisis zijn luxe vakantiebungalows niet heel courant, dus dat liep geen storm. Daarom zijn wij bezig om broer en zus uit te kopen want drie kapiteins op één schip leidt tot veel ruzie.

We hadden de mazzel dat we iemand vonden die er vanaf 1 augustus een paar maanden in wil gaan wonen; dan zijn de vaste lasten gedekt en het sloot precies aan op onze vakantie. Maar tijdens de vakantie kwamen we erachter dat dat *ongemeubilaird* was. Dus de laatste vakantiedagen hebben we alles leeggeruimd, de meeste meubels en spullen in het schuurtje gezet, dingen uit elkaar gehaald en sommige dingen mee naar Haarlem genomen.

Daardoor moesten we in Haarlem weer een aantal dingen verhuizen en in/uitelkaar zetten en hebben we na terugkomst nauwelijks van het nette huis kunnen genieten voordat het bedolven werd onder stapels spullen die naar kamers, vuilstort of de kringloopwinkel moesten worden gebracht.

Kortom: de vakantie was lekker, we hebben leuke dingen gedaan en lekker veel boekjes gelezen, maar helemaal uitgerust zijn we niet .

Inmiddels is het hier de laatste week van de zomervakantie. Tim is weer aan het werk (voorlopig 60% vanwege herstel van zijn oog, hij kan wel alles maar wordt er heel snel heel moe van) en de kinderen zijn heel blij dat ze weer naar de stuifstuif mogen. Ik word daar een beetje nostalgisch van, want ik vond het vroeger ook altijd zo heerlijk op die ‘houdt de kinderen bezig in de vakantie-instuif’. In Amsterdam was dat in mijn tijd in de Oude Rai – tegenwoordig een plein vol woningen maar toen een grote hal die in de zomervakantie volstond met allerlei leuke kinderactiviteiten.

Al te nostaltisch mag ik niet worden want er is nog van alles te regelen – en ik moet eigenlijk boekbesprekingen op het blogje zetten. Alle boeken gaat me niet lukken, ik heb ook veel boeken gelezen die de boekenkast niet halen. Veel van de speculatieve vampier/weerwolf boeken zijn een soort Boeketreeks met alternatieve hoofdpersonen geworden. Lekker om weg te lezen op vakantie, maar herlezen ga ik ze zeker niet. Dus ik zal denk ik een postje doen met boeken die de kast niet halen en een postje met nieuw ontdekte schrijvers en schrijfsters – en alleen de echt opvallende boeken echt een review geven. En de boeken die ik nu weer lees natuurlijk. Kan dat gelijk mijn grootste opruimklus van deze week worden: boeken uitsorteren voor verkoop, weggeef en boekenkast.

De zwangerschap liet helaas lang op zich wachten, maar eind 1998 waren we dolgelukkig met de geboorte van zoon Matthijs. Januari 1999 dacht ik dat ik inmiddels zo lang van de nicotine af was, dat een enkel trekje best kon en ik was nieuwsgierig of het nog zou smaken. Dom dom dom, want ik was gelijk weer helemaal verslaafd! En eigenlijk wilden we nog meer kinderen dus dat was helemaal niet handig.

Inmiddels was Internet ook voor particulieren een bekend fenomeen. Zelf postte ik al jaren actief in een paar nieuwsgroepen, dus ik besloot lotgenoten te zoeken in nssmr. Juli 1999 stopte ik weer en mede dankzij de hulp en steun van mijn medestoppers ben ik sinds die tijd helemaal van de sigaretten af gebleven.

Inmiddels was er een groepje dames dat wat intensiever mailde, om ook de kommer en kwel van de bijkomende kilo’s kwijt te kunnen onder het motto ‘gelukkig zijn ze wel gezellig’. Dat mailgroepje kreeg een steeds intensiever contact, er kwamen IRL’s, etentjes, weekendjes, sauna-bezoeken en hoewel het een hobbelige weg was waarbij we onderweg ook nog wat passagiers verloren ontstonden er een aantal hele hechte vriendschappen.

Een daarvan was met Anne. Haar kinderen waren net wat ouder dan de mijne en naast de stapels kleren die van haar zoon naar mijn zonen werden doorgeschoven was het fijn om raad te krijgen van iemand die het stadium waar jij in zit net achter de rug heeft. Thuisblijfblues, schoolproblemen, kindertherapie, opvoedkeuzes – Anne had altijd iets te zeggen waar ik wat aan had. Ik ben goed in luisteren wat mensen zeggen, maar Anne was heel goed in luisteren naar wat mensen NIET zeggen. Tussen de regels door lezen, onderliggende motivaties benoemen, menselijke zwakheden herkennen: Haar rake observaties hebben me vaak verrast – en nog vaker iets geleerd.

Een paar jaar geleden kreeg ze kanker en helaas bleek al snel dat het te laat was voor genezing. Gelukkig sloeg de chemo erg goed aan en kon ze de gemiddelde overlevingstijd flink omhoog halen, maar vorige week is ze toch overleden. Twee dagen ervoor mailde ze ons dat ze rust had en nog kon genieten van de kleine dingetjes. Typisch Anne, zich druk maken om alle slechte dingen die kunnen gebeuren maar als ze dan gebeuren pragmatisch het beste ervan maken. Nog even mailen hoe heerlijk de kersen van Lies waren, vragen om een foto van Nella’s nieuwe plantjes en meeleven met de diverse kinderperikelen.

Ik zal haar missen. De mails, de saunabezoeken, de eindeloze kwebbelpartijen, de wijze raad, de humoristische anecdotes, het inzicht in wat mensen kan bezielen en vooral haar altijd aanwezige belangstelling voor iedereen. En al ben ik niet gelovig, ik zal af-en-toe een kerks kaarsje voor haar aansteken, dat deed ze zelf ook graag voor dierbaren.

Bij het gevoel van een onbegrepen gepeste puber te zijn hoort een plaatje van mezelf, uithuilend bij onze cocker spaniel – de enige die me altijd trouw was. En dit liedje:

Hoewel ik op alle schoolfeesten heerlijk gedanst heb op heel veel van zijn nummers (en dat ook in de toekomst hoop te doen) is ‘Ben’ altijd een van mijn lievelingsliedjes gebleven.

Daniel was niet zo heel moeilijk, we hadden al wat ridderspullen en aangevuld met een paar tweedehands dingetjes van marktplaats was hij al snel een stoere ridder. Voor Matthijs ging ik uit van de carnavalsoveralls die ik ooit goedkoop had gekocht, met daaroverheen een tuniek dat ik versierd had met de neplianen die we ooit in een ver verleden voor de junglekamer van Daniël hadden aangeschaft. Mijn eigen kostuum bestond uit een supersimpele wijde jurk van glanzende stof en een soort overjas van fluweelachtige stof. Dat lukte in een avondje werken zonder ingewikkelde patronen en het zit niet helemaal perfect maar het ziet er echt genoeg uit .

Onze timing vanmorgen lukte wonderwel, de kinderen hadden er ook zin in dus waren snel klaar en het verven vonden ze reuze spannend en echt. We waren dus klokslag 10 uur bij de EFF en genoten bij het aanrijden al van al die fantastische kostuums. Het weer werkte mee met een prachtig zonnetje, dus al snel stonden we in de rij voor de ingang, ons te vergapen aan al het moois om ons heen. Eenmaal binnen besloot Daniel dat hij niet kon kiezen tussen goed of slecht zijn en liet hij zijn gezicht half als een soort skelet schminken, als een half ondode ridder. De andere twee hadden ook een boel bekijks en dan merk je wel dat het echt heel leuk is als je zelf ook meedoet met de fantasy creaties.

Er waren allerlei dingen om te doen, maar daar zijn we eerlijk gezegd niet eens aan toegekomen. Alleen al het kijken naar de meest geweldige outfits waar mensen echt maanden aan moeten hebben gewerkt was fantastisch. Na de lunch kregen de kinderen door alle stalletjes met mooie LARP wapens en andere heerlijkheden toch wel erg last van hebberitis, terwijl de vermoeidheid ook toe begon te slaan. Dus rond half vier zijn we weer naar huis gegaan en vermoeid maar voldaan op de bank neergeplofd met een welverdiend biertje.