Het verhaal is redelijk simpel. In een woestijn in Afghanistan wordt een grote wapenfabricant door rebellen ontvoerd en gedwongen om een moderne superraket voor ze te bouwen. In plaats daarvan bouwt hij een superpak waarmee hij ontsnapt. Aan zijn ontvoering heeft hij nog wel een vreemde aandoening overgehouden: een magneet gekoppeld aan een accu die de minischilfertjes die overbleven in zijn lijf na de explosies bij de ontvoering van zijn hart weg te houden.

Eenmaal ontsnapt weten de doktoren daar blijkbaar geen betere oplossing voor te vinden, dus blijft hij afhankelijk van zijn magneet. Maar als supergeniale technische ontwerper weet hij wel een heel nieuwe energiebron te maken waarmee hij gelijk zijn allernieuwste en mooiste superheldenpak kan aansturen.

Helaas blijkt een van zijn vertrouwelingen hem uit de weg te willen ruimen, uiteindelijk door een nog groter superheldenpak te bouwen. Gevecht tussen de giganten en tot onze verbazing wint onze wapenfabrikant.

Aardige film, maar niet heel geweldig vond ik.

Een Japanse filmmaker weet een interview te krijgen met een beroemde oude actrice die al 30 jaar uit het openbare leven is verdwenen. Tijdens het interview vertelt ze haar levensverhaal, waarbij de realiteit en de fantasy prachtig door elkaar gaan lopen. Ook visueel wordt dat heel mooi uitgebeeld met een paar prachtige overgangen tussen verschillende tijden en verhaallijnen.

Het is geen meelevend verhaal, we zijn en blijven echt toeschouwers, maar het is een erg mooi kijkspel met onroerende momenten en een paar typisch Japanse komische momenten. Ondanks de naadloze overgangen tussen fantasie en werkelijkheid is het niet moeilijk of verwarrend om het verhaal te volgen onderwijl genietend van de prachtige beelden.

Het is de derde verfilming van het boek en ik weet nog dat ik de vorige verfilming op de middelbare school heb gezien. Ik vond hem verschrikkelijk eng en durfde eigenlijk niet goed in het donker naar huis te fietsen weet ik nog. De eerste helft vond ik van deze film ook wel wat angstig maar de tweede helft vond ik minder eng. More action, less suspense.

Er is een geneesmiddel voor kanker gevonden; een genetisch gemanipuleerd mazelenvirus dat in de testen alle kankerslachtoffers volledig heeft genezen. Maar na een tijd blijkt het virus heel snel te muteren in een variant die alle mensen verandert in superagressieve en instinctgedreven vampierachtigen. Dokter Robert Neville is de enige nog levende immune persoon in New York en probeert een geneesmiddel tegen de plaag te vinden.

De film vond ik leuk, maar niet meer dan dat. Wat hij vooral bij me opriep was een urgent gevoel dat ik nu de vorige versie nog eens moest gaan bekijken om te zien of die nog net zo beklemmend en eng was als ik me denk te herinneren, want voor mijn gevoel was deze film een beetje een slap aftreksel.

Gelukkig hebben we ook van deze tweede film genoten. Het verhaal is aangepast aan het medium, dus dingen worden eerder en iets anders verteld op een aantal punten, maar de sfeer van het verhaal is goed getroffen vind ik. De CGI is niet te erg en heeft hele leuke stukjes, de acteurs zijn goed gecast, Mrs Coulter is heel goed in boosaardig door een mooi lief uiterlijk te laten schijnen, Lyra is heel geloofwaardig… Hoewel dit geen ‘must-see’ is, is het wel een lekkere fijne film.

Na afloop kan ik alleen maar herhalen wat anderen tegen mij hebben gezegd; wat een heerlijke film, die moet je eigenlijk echt gezien hebben. Een romantische komedie die zo enorm Nederlands is dat hij nooit-en-te-nimmer elders kan worden uitgezonden want ze zouden er niets van begrijpen. Maar de stellen zijn zo bekend, de typetjes en de problemen zijn grappig, en dat alles met een thema dat je nu moet leven en nu moet durven te leven en lief te hebben.

Wat ik er extra leuk aan vind is dat het een film is over een aantal stelletjes in diverse stadia van hun relatie, terwijl één van de stellen een homo-paar is. Maar die zijn gewoon, net als de andere stellen, in hun eigen problematiek verwikkeld. Geen overdreven gedoe, geen extra aandacht maar gewoon één van de draadjes in een film die meer diepte heeft dan je op het eerste gezicht opvalt. En dat is nu echt pas integratie, als hij en zijn man even normaal zijn als zij en haar vent.

Het is een low-budget cultachtige verfilming van een soort sprookje, met een licht absurdistische ondertoon en overdreven karakters die langzamerhand steeds dierbaarder worden. Gecombineerd met een paar MontyPythonesque gekkigheden is het echt genieten voor alle leeftijden.

Buttercup verliest haar echte liefde, Wesley, en besluit de prins van Florijn te trouwen. Maar er zijn mensen die van de gelegenheid gebruik willen maken om een oorlog met buurland Gulden te veroorzaken. Buttercup wordt ontvoerd – maar kan ze ook gered worden?

Prinsen, prinsessen, monsters, kastelen, piraten, ridders, marteling en veel gevechten maar toch niet al te bloeddorstig. Voor iedere cultliefhebber een heerlijke film.