Zelf ben ik in het verleden verkoper geweest en mijn baas moest destijds smakelijk lachen om een verkoper die blijkens de psychologische testen niet gemotiveerd werd door financiële extra’s. Dat is misschien ook wat vreemd in een beroep waar een groot deel van je inkomen uit provisie bestaat, maar ik weet ook dat ik bij lange na niet de enige was die harder liep omdat je hart bij het product of de oplossing lag, niet omdat daar een bonus aan vast zat. Die was achteraf gewoon mooi meegenomen.

Daarom spreekt het verhaal in deze video, over wat mensen motiveert, me ook heel erg aan. Dit is eigenlijk een voorproefje, een samenvatting van 11 minuten die ook nog eens geweldig is om naar te kijken. Maar als je net zo enthousiast word als ik is er ook een Ted-talk van een uur die overal nog uitgebreider op ingaat.

Is het ergens niet enorm ironisch dat de eerste kleurlingen in Amerika werden gezien als contractarbeiders (indentured servants) die na een aantal jaren hun vrijheid herkregen en dat een van deze zwarte kolonisten in een rechtzaak voor elkaar kreeg dat zijn zwarte arbeider de eerste offiële slaaf van Amerika werd?

Ik wist niet dat wij in Nederland de eerste zwarte dominee hadden begin achttiende eeuw. Ik was ook verrast te lezen dat we al in 1903 een zwarte minister hadden. Tegelijkertijd weet ik uit mijn jeugdjaren dat Surinamers erg gediscrimineerd werden in Nederland.

Daarom kocht ik het boek ‘de eerste neger’ van Rudie Kagie. Daarin beschrijft hij de ervaringen van deze bevolkingsgroep in Nederland, van eeuwen gezien worden als bezienswaardigheid en exotisch tot de discriminatie eind vorige eeuw en stipt nog net aan dat de discriminatie zich nu heeft verplaatst naar bevolkingsgroepen die zich nog weer later in grote getalen in Nederland hebben gevestigd.

Hij bespreekt vooral de levens van een aantal bekendere figuren, maar blijft wat mij betreft erg oppervlakkig en springt nogal van de hak op de tak. Het is grappig en confronterend om te lezen over hoe alle Surinamers hier muzikant of bokser werden omdat het stereotype voorschreef dat ze daar goed in waren. Hoe zwarter hoe beter; lichtgekleurde Surinamers hadden het zwaarder in hun muzikale en/of sportieve loopbaan. Maar je gaat je niet echt inleven, het boek boeit niet echt.

Ik vind het een interessant onderwerp en dus interessant om te lezen. Als een opeenvolging van anecdotes en verhalen is het een aardig boek en het geeft wel een duidelijker beeld dan ik daarvoor had. De stijl is vlot en makkelijk leesbaar. Maar analyse en conclusies zijn nauwelijks aanwezig en het blijft een afstandelijk verhaal.

Heerlijk voorbeeld van het nut *en* de lol van wilfen. Via een blog dat ik lees kwam ik bij een hiphopsong door Buzz Aldrin (de tweede man op de maan, voor wie alleen Neil Armstrong kent). Toepasselijk, want we hadden net op een mailinglijst van mensen die ik via een nieuwsgroep ken een discussie over wie de eerste maanlanding op televisie had gezien. Ja, ik voel me aangesproken als het over nerds gaat

Via de hiphopsong kwam ik bij de website Nerdcore rising over hiphoppende nerds, en de “nerd of the week” van vorige week ging over bloggen. Amerikaanse bloggers natuurlijk, maar ik moet eerlijk bekennen de meeste te kennen. DailyKos las ik toen het een klein blog was in 2002, en Markos nog over de geboorte van zijn zoontje blogde. Nu is het me te groot, als ik dat allemaal wil volgen kom ik helemaal niet meer achter de computer vandaan. Maar vooral wat Jill van feministe.us zei trof me: niet zozeer bloggen om de traditionele media te vervangen, maar om ervoor te zorgen dat ze hun werk beter doen, dat mensen beter geïnformeerd zijn. Wat weer aansloot op een andere discussie op diezelfde mailinglijst en bij mij het kringetje dus rond maakte.

Italiaan sluit dochter kwart eeuw op

Maar als je het stuk leest, dan heeft hij zijn dochter al 25 jaar, vanaf haar 9e jaar, verkracht. Als je dat niet in de kop zet is het alsof het opsluiten erger is dan het verkrachten.