4

Watchmen – Alan Moore

Posted by marbel on Sunday 22/3/2009 in Lezen |

Ik had mijn dierbare echtgenoot beloofd het boek te lezen en omdat de film nu uit is moest ik opschieten. Het is goed dat ik beloofd had om het uit te lezen, want in het begin kostte het me moeite om er in te komen. Moore schrijft over een alternatief Amerika waar superhelden bestaan. Maar zeker in het begin schrijft hij er enorm pessimistisch en nihilistisch over vind ik. Hij wil er gewone mensen van maken, met allerlei niet even hoogstaande motieven, met hele verschillende persoonlijkheden, met allerlei eigen ideeën over normen en waarden. Daar waar het bij Peter Parker sympathiek is dat hij ook zijn twijfels en slechte kanten heeft, vind ik het in Watchmen heel negatief overkomen.

Tegen het einde wordt het wat dramatischer allemaal, maar daardoor wordt het voor mij ook prettiger om te lezen omdat de kleinzieligheid van de menselijke natuur niet meer als een grijze waas over alle karakters ligt. Voor mijn gevoel is hij zelf ook opgelucht als alle plots zijn afgewerkt want vlak voor het vrij open einde maakt hij voor het eerst een grap. Tegen het einde wordt, zelfs bij de grootste ramp in het boek, ook duidelijk dat liefde voor Moore een belangrijke kracht is. Ondanks wat we doen en wat we zeggen, zelfs als we ruzie hebben, kruipen we als het erop aankomt toch bij degenen waar we van houden.

Om te lezen is het een intrigerend boek. Intrigerend vanwege alle verschillende invalshoeken en de verschillende personen die je leert kennen. Maar ook door de terugkerende visuele symbolen die je leert herkennen als je alert leest en bovenal door de verschillende verhaallijnen die je tegelijkertijd moet volgen. Wat “wie heeft de taart gestolen” voor jonge kinderen doet: op iedere bladzijde en in ieder hoofdstuk spelen een aantal verhaallijnen, varierend van persoonlijke geschiedenissen tot strips die één van de figuren in het boek leest, die je allemaal tegelijk moet volgen waardoor ze elkaar beïnvloeden, veranderen of versterken.

Verder denk ik dat Alan Moore tegenwoordig met alle anti-terroristische wetgevingen, onder strenge surveillance zou komen te staan. Bij V for Vendetta ging het al om wat je mag doen om een goed doel te bereiken en bij dit boek is dat nog eens een stuk duidelijker. Heiligt het doel alle middelen? Maakt een zwart witte kijk op dingen je een integerder mens – en kan dat juist negatief uitwerken? Is het moreel verantwoord iets te doen waardoor mensten sterven als NIETS doen meer doden tot gevolg zouden hebben? Moet de kudde mensen die zich door angst, verwarring en eigenbelang grote oogkleppen opzet bestuurd worden door oppermachtige vrijgevochten geesten die het beste met ze voorhebben?

Een intrigerend en goed boek, maar niet heel plezierig om te lezen.

 

4 Comments

  • Niek says:

    Is dit nou een stripboek of niet? Ik vind het wel heel aantrekkelijk zoals je het beschrijft. Goeie zwaarte.

  • marbel says:

    Stripboek met tussendoor hele bladzijdes tekst. Ik moest wel aan je denken inderdaad, toen ik het uit had.

  • Niklas says:

    Dit klinkt heel intrigerend, mijn nieuwsgierigheid is aangewakkerd. Jammer is alleen, dat ik al bezig ben met iets te lazen dat mijn nieuwsgierigheid heeft gevangen, en dat er nog een stapel ligt, terwijl er heel veel blijft liggen van wat ik zelf wil schrijven…
    Hoe pak je zoiets aan?

  • marbel says:

    Deze is niet voor lekker snel tussendoor, je moet een beetje werken om erdoorheen te komen – maar dat loont wel de moeite.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Copyright © 2004-2019 marbelous All rights reserved.
This site is using the Desk Mess Mirrored theme, v2.0.3, from BuyNowShop.com.