6

Gaza – inleiding over mijn eigen invalshoek

Posted by marbel on Sunday 18/1/2009 in evil communications corrupt good manners, Internationaal |

Waarschuwing: ik gebruik dit soort postjes soms ook als een soort archief voor mezelf, om vast te leggen wat ik waar kan vinden en om dingen voor mezelf duidelijk te maken. Daardoor worden het wel wat langere en drogere posts. Maar ik moet het toch ergens kwijt…

Wat ik over Gaza wil zeggen kan ik sowieso niet in maar één post kwijt. Dit is dus eigenlijk alleen een soort inleiding, over mijn eigen invalshoek en hoe die in de loop der tijd is veranderd.

Van Anja Meulenbelt heb ik geleerd dat er eigenlijk drie verschillende paradigma’s zijn die spelen. Het probleem is dat ze alledrie waar zijn maar dat ze elkaar bijten, dat je niet alledrie evenveel waarde kunt geven. Clara legêne heeft het hier heel helder uitgelegd.

  • Paradigma 1: Israël is een toevluchtsoord voor de joden, overlevenden van de holocaust en overal ter wereld vervolgd. Het is een klein land dat zich staande moet houden in een vijandige Arabische wereld.
  • Paradigma 2: Joodse Israëli’s en Palestijnen vechten alle twee om hetzelfde stukje land en zijn beiden niet bereid tot compromissen. “Pox on both their houses” zeggen de Engelsen dan toepasselijk.
  • Paradigma 3: Israël is een bezettende mogendheid die de Palestijnen bij de stichting van de staat heeft onteigend en verdreven en daar nog steeds mee doorgaat. Ze hebben de macht in handen en de Palestijnen zijn aan hen overgeleverd.
  • Zelf ben ik opgegroeid in de Amsterdamse Rivierenbuurt in een straat die uitkomt op het pleintje waar Anne Frank woonde voordat ze onderdook. Ze had vroeger op mijn lagere school gezeten en die is naar haar vernoemd. Als afscheidscadeau kregen we haar dagboek mee en dat heb ik dus voor het eerst gelezen op een leeftijd dat ik me heel erg met haar kon identificeren, ook al omdat ik dat iewat voorlijke taalgebruik herkende en de manier waarop je aan het begin van de puberteit de mensen om je heen heel hard bekijkt en veroordeelt.


    Het maakte me bewust van de gruwelijke gevolgen van oorogen voor alle betrokkenen – en maakte me duidelijk dat de betrokkenen uiteindelijk mensen waren zoals jij en ik. Natuurlijk hoorde ik ook de anecdotes van mijn ouders over de oorlog, dus ik ben geneigd me te verplaatsen in de partij die vervolgd en onderdrukt wordt. Dat waren voor mij destijds dus vooral de Joden; ik zat stevig in paradigma 1 en wilde eigenlijk na de middelbare school een jaar naar Israel op een Kibbuts werken. Hoewel dat met die Kibbuts nooit is gelukt heb ik 20-25 jaar in dat paradigma gezeten.

    De combinatie thuisblijfmoeder en internet leidde ertoe dat ik meer informatie over allerlei zaken op kon zoeken. Vroeger zeidden vrienden van me altijd “oh, daar heeft Marjolein vast wel een boekje over” en dan hadden ze vaak gelijk; nu hoefde ik niet eens meer een boek aan te schaffen om mijn nieuwsgierigheid te bevredigen; het hele internet lag als een gigagrote snoeptrommel voor me klaar.

    Ook in de Israël/Palestinia problematiek kon ik allerlei verschillende bronnen aanboren en toen begon ik langamerhand wat minder star pro-Israel te worden. Ik schoof eigenlijk een beetje op naar paradigma 2: ze willen alletwee hetzelfde stuk land en het maakt ze niet uit hoe ze dat verkrijgen. Waar twee kijven hebben twee schuld en waarom kunnen ze dat niet gewoon netjes oplossen?

    Inmiddels had ik wel nieuwsbrieven van mensenrechtenorganisaties die bijhielden wat er voor protesten waren bij de Palestijnen en welke dingen ze allemaal moesten ondergaan. Ik las de verklaringen van Israelische soldaten die weigerden om in de bezette gebieden te werken en daarvoor naar de gevangenis werden gestuurd – inclusief de getuigenissen over de dingen die ze daar zagen en die ze daar zelf hadden gedaan. Ik las blogs van Israeliërs en Joden in en buiten Israël, van Palestijnen en mensen die hun strijd ondersteunden, van mensen die zich intensief met die regio bezig hielden.

    Langzaam begon ik in paradigma 3 terecht te komen: niet omdat ik denk dat die andere twee niet waar zijn maar omdat ik vond dat Israel wegkwam met gruwelijke dingen zonder dat daar enig tegenwoord of commentaar op kwam. Dus niet omdat ik denk dat Israël de enige is die fout zit, maar omdat ze de sterkste zijn die fout zitten en omdat iedereen in ons Westerse stukje wereld ze blijft vertellen dat ze groot gelijk hebben.

    Ik schrok ook van de eenzijdigheid van onze berichtgeving. Mensen die zeiden dat ze niet snapten waarom de Palestijnen niet gewoon vreedzaam demonstreerden – terwijl ik al jaren nieuwsbrieven kreeg waarin die vreedzame demonstraties werden georganiseerd en beschreven, inclusief de vaak gewelddadige manier waarop de IDF erop reageerde. Ze waren er wel, maar ze kregen geen pers. Voor mijn gevoel ontstond er op allerlei vlak een verdraaid beeld van wat er nu echt allemaal gebeurde. De gebeurtenissen van de laatste jaren hebben dat gevoel alleen maar versterkt.

     

    Tags: , ,

    6 Comments

    • Alper says:

      Paradigma 1 is natuurlijk onrechtvaardig. Iedereen heeft het erover dat je aantallen doden niet tegen elkaar in de weegschaal kunt leggen (Israel’s handjevol tegen Gaza’s duizend), dan kan je op dezelfde manier niet de dood van 6 miljoen joden gebruiken om de hele internationale gemeenschap de mond te snoeren en jezelf te legitimeren. Het was verschrikkelijk, maar het is voorbij en niet eens zo relevant.

      Paradigma 2 klopt ook niet heel erg. Aangezien aan de ene kant de Palestijnen het compromis hebben geslagen om zich te houden aan de grenzen van 1967 wat op zich een redelijk klein stuk grond is. Israel aan de andere kant maakt de mensen in de bezette gebieden hetl even onmogelijk en houdt zich zowel niet aan die landsgrenzen als niet aan de internationale wet door daar nederzettingen te vestigen.

      Paradigma 3 komt dan nog wel het dichtste bij de waarheid met dien verstande dat je in dit conflict een redelijk standpunt in kunt nemen als je je houdt aan het internationale recht (zeg maar de lijn Chomsky). Dat je dan heel dicht bij een “pro-Palestijns” standpunt uitkomt, is tekenend voor hoe de verhoudingen echt zijn, en we hebben eerder al gezien wat er gebeurt als je het internationale recht aan je laars lapt.

      En de berichtgeving klopt inderdaad van geen kant. Ik zou geen cent geven voor de verslagen van alle Nederlandse journalisten bij elkaar hierover (tenzij Karskens zich ermee gaat bemoeien).

    • marbel says:

      Ad paradigma 1: Zoals je in mijn hieropvolgende post kunt lezen is het niet een kwestie van een willekeurig stuk land dat na de tweede wereld-oorlog aan de Joden werd gegeven. Het is dus niet zo dat de holocaust de rechtvaardiging is voor het verkrijgen van Israel, maar dat de holocaust de Joodse achterdocht en het Joodse wantrouwen naar de buitenwereld rechtvaardigt.

      Pardigma 2: De Palestijnen hebben Israels recht om te bestaan niet erkend. Daar zijn redenen voor en allerlei Palestijnse groepen (inclusief Hamas) hebben aangegeven dat ze een Israel binnen de 1967 grenzen kunnen accepteren, maar een duidelijke acceptatie is er nog niet. Idem aan Israelische zijde trouwens. Ik zit net als jij in paradigma 3 en bekijk de feiten dus vanuit die positie. Maar dat betekent niet dat ik ontken dat er grondslagen zijn voor waarom mensen in een ander paradigma moeten zitten.

      Dit stuk was vooral bedoeld om duidelijk te maken waarvandaan IK de geschiedenis interpreteer en hoe ik daar gekomen ben. Ik vind natuurlijk ook dat ik gelijk heb met mijn paradigma, maar besef dat ik met een gekleurde bril kijk. Mensen die mijn stukken lezen moeten zich daar denk ik ook van bewust zijn.

    • Alper says:

      Ad 1: De holocaust is wel de rechtvaardiging voor het behouden van Israel. Elke keer als Duitsland enige kritiek heeft op Israels handelen wordt er wel een kampoverlever opgetrommeld om de Duitsers te herinneren aan hun schuld. Idem in Nederland en de Verenigde Staten etc. Dit ondermijnt de handhaving van het internationale recht.

      Ad 2: Er zijn Palestijnse groeperingen bereid om Israels bestaan te erkennen. Dat dat dan niet gevierd wordt als een grote doorbraak in het conflict, ligt aan de eenzijdige berichtgeving in de media.

      En wat ik duidelijk wil maken is dat je de subjectivistische aanpak uit de weg kunt gaan als je je laat leiden door het internationale recht en erop staat dat alle partijen (niet alleen de Palestijnen) zich daaraan houden.

    • marbel says:

      Ik kom er op terug allemaal, echt, als ik meer naar het heden kom in mijn postjes.

      Maar je op het internationale recht beroepen is te simpel omdat ook dat door de verschillende belanghebbers verschillend wordt geïnterpreteerd. Chomsky zit duidelijk in paradigma 3 en interpreteert feiten ook op die manier.

      Deze site bijvoorbeeld interpreteert dingen vanuit paradigma 1 en vindt daarvoor net zoveel rechtvaardiging – in hun ogen.

    • Alper says:

      Die site die je linkt biedt veel wollig proza dat Israëls daden vergoeilijkt, ja dat klopt. Maar ik kan er zo snel weinig dingen vinden over internationaal recht. De kwestie van de nederzettingen wordt vluchtig behandeld, en ik kan niks vinden over bijvoorbeeld martelingen, de bizarre sancties tegen de bevolking van de bezette gebieden of over het moedwillig doodschieten van kinderen door IDF.

      Ik kan aanraden “Israel-Palestine on Record: How the New York Times Misreports Conflict in the Middle East” en “Van de Vijand en de Muzikant” en ik ben nu “De Welwillenden” aan het lezen (ik denk ook een aanrader).

    • marbel says:

      Ik denk dat Israel de laatste jaren steeds fouter is gaan zitten; ik had al gezegd wat mijn uitgangspunt was. Deze postjes zijn een inleiding om daar te komen. Maar ontkennen dat er andere mogelijke invalshoeken zijn leidt alleen maar tot meer polarisatie. Dan krijg je een discussie over of de IDF moedwillig kinderen doodschiet, of het één rotte appel is of dat het een partisane interpretatie is van ongelukken die echt gebeuren. Dan krijg je het gewijs ‘maar de andere partij deed het ook’ ‘ja maar hij begon’ ‘niettes, hij doet net of X er niet toe doet’.

      Het boek dat op mij de meeste indruk maakte was denk ik Palestine van Joe Sacco.

    Leave a Reply

    Your email address will not be published.

    Copyright © 2004-2019 marbelous All rights reserved.
    This site is using the Desk Mess Mirrored theme, v2.0.3, from BuyNowShop.com.