Hoe het leven te leven

Ik ben voor de meeste dingen een ‘grote stappen snel thuis’ mens. Een enkele keer wordt mijn aandacht gevangen door iets en dan kan ik tot het laatste detail doorgaan, maar over het algemeen ben ik niet een typje dat lang reflecteert.

Mijn lievelingsposter vroeger was een Snoopy die verkondigde “Pluk de dag, Maak plannen voor morgen, Vier feest vanavond!”. Wel een beetje vooruitdenken en liefst met wat flexibele opties achter de hand voor als het misgaat, maar vooral proberen om stil te staan bij wat er NU allemaal gebeurt en welke dingen daarvan je fijn vindt. Ook al omdat ik op vrij jonge leeftijd familieleden en vrienden heb verloren waardoor het grenzeloos vertrouwen in de eigen onstervelijkheid van de jeugd getemperd werd.

Inmiddels heb ik ook familieleden verloren door kanker en heb twee vriendinnen die gediagnosticeerd zijn met terminale kanker. De één al twee jaar en die heeft daarmee de gemiddelde overlevingstijd voor haar soort kanker een stuk omhooggetrokken. Ik heb vol bewondering toegekeken hoe ze haar leven er niet door heeft laten verpesten; iedere dag die geplukt kan worden plukt ze. De ander heeft de diagnose pas kort geleden te horen gekregen en wil er nog niets van weten.

Ik had op diverse plekken al wel gehoord over een Amerikaanse hoogleraar die een ‘last lecture’ gaf nadat hij had gehoord dat hij terminale kanker had en nog een paar maanden te leven had. Maar de lecture had ik niet bekeken – voor ik de tijd vrijmaak om vijf kwartier naar youtube te gaan kijken moet er veel gebeuren.

25 Juli jl. is de professor, Randy Pausch, overleden. Naar aanleiding daarvan werd er toch weer zoveel over geschreven dat mijn nieuwsgierigheid groot genoeg werd om er tijd voor vrij te maken. En na de eerste paar minuten wilde ik eigenlijk ook niet meer stoppen met kijken.

Ik heb vooral veel gelachen, want hij brengt het heel komisch. De lezing werd gegeven als onderdeel van een serie. Hoogleraren gaven daarin een lezing over wat ze over zouden willen brengen als ze te horen kregen dat ze binnenkort zouden sterven en in zijn geval is dat dus echt zo. Hij heeft het over hoe hij zijn leven heeft ervaren, welke dromen hij had en hoe die al dan niet zijn uitgekomen, en heeft me daarbij echt diverse malen laten schateren van het lachen. Na afloop zat ik te huilen, maar heb ik ook een heel sterk positief gevoel. De Diem moet geCarped worden, het potentieel benut, de dromen gezocht en nagejaagd.

Voor de nerds: J.J. Abrams hoorde over zijn situatie en dat één van zijn kinderdromen was om Captain Kirk te worden. Dus nodigde hij hem uit en nu heeft hij zelfs een cameo in de komende Star Trek film. Zoals hij op zijn ‘update page’ schrijft:

the “Star Trek” movie will be in theaters December 2008. Don’t blink or you’ll miss me, but at some point a guy walked across the bridge and says “Captain, we have visual!”

I’d *love* to show you my costume (which they let me keep), but I promised JJ Abrams “no photos”. They’re trying to keep things a secret; in fact, even on the Paramount lot, you have to walk around in a trenchcoat if you’re in a Star Trek costume. It’s kind of like being at a flasher’s convention!

Hier onder dus de hele lezing. Kijken! Er is ook een boek uitgekomen waarin dieper op e.e.a. in wordt gegaan en misschien dat ik dat ook wil kopen en lezen.