Hitlery en Odrama

Ik ben blij dat ik geen Amerikaanse Democraat ben, want die lijken aan een overmaat van democratie ten onder te gaan. De race tussen de twee historische kandidaten is al maanden heel spannend en er moeten nog drie Staten een voorverkiezing houden. Inmiddels is al duidelijk dat alletwee de kandidaten met alleen de ‘normale’ geledegeerden niet redden en dat dus de PLEO’s, oftewel SuperDelegates, gaan beslissen wie van de twee gaan winnen. Voor het gemak (waarom makkelijk doen als het ook moeilijk kan?) zijn de SD’s nog niet allemaal bekend, maar het grootste deel is bekend en daarvan heeft weer een groot deel een voorkeur uitgesproken.

Pikant detail daarbij is dat ze publiekelijk aangeven dat ze op een kandidaat denken te gaan stemmen, maar dat dat niet meer dan een intentie-verklaring is. Pas op de Conventie, eind augustus, gaan ze de stem echt uitbrengen en tot dat moment kunnen ze net zo vaak van voorkeur wisselen als ze willen. Zelfs de ‘normale’ gedelegeerden kunnen trouwens nog van kant wisselen. Inmiddels heeft één Clinton-gedelegeerde aangegeven dat hij voor Obama gaat stemmen en ik denk dat het niet slim was van de Obama campagne om dat niet onmiddelijk te veroordelen. Ze nemen hem niet op in de tellingen maar zijn verder stil, waarmee ze impliciet het jachtseizoen op gedelegeerden openen ipv het taboe verklaren.

De kans dat dat Obama wordt is inmiddels wel steeds groter geworden. Zoals gezegd komt het straks aan op de SuperDelegates, waarvan op dit moment meer aan zijn kant staan dan aan Hillary’s kant – maar er zijn er nog ruim 200 die aan moeten geven op wie ze gaan stemmen. Het principe van de SuperDelegates is dat ze, indien nodig, de doorslag moeten geven om een kandidaat te krijgen die de verkiezingen kan winnen. Beide kandidaten proberen dus te de SD’s te overtuigen door te stellen dat ze meer gedelegeerden hebben en dus de wil van de kiezers vertegenwoordigen, dat de meeste mensen op ze hebben gestemd (in allerlei verschillende optelvarianten), dat ze de staten hebben gewonnen en zullen winnen die de Democraten de verkiezingen zullen laten winnen, en welk ander argument overtuigend lijkt te bewijzen dat HUN kandidatuur de beste is.

Ik ben ervan overtuigd dat er daarnaast flink onderhandeld zal worden in de achterkamertjes. Politieke gunsten zullen worden terugbetaald of opgebouwd, politieke carriërevoordelen zullen als beloning of dreiging worden gebruikt en de portemonnee zal in de vorm van beloofde campagnebijdragen voor de PLEO’s ook een rol spelen bij de SD’s die daar gevoelig voor zijn. Dat hoort bij politiek, net als het manipuleren van de publieke opinie om jezelf zo gunstig mogelijk en je concurrent zo ongunstig mogelijk af te schilderen. De pers speelt daar een belangrijke rol bij, en bij de hogeropgeleide democraat is ook de rol van de liberale blogs aanzienlijk.

Bij de eerste Afrikaans-Amerikaanse kanshebber en de eerste vrouwelijke kanshebber ligt het in de lijn der verwachtingen dat racisme en sexisme een rol zullen spelen. Wie hoopte dat dat in deze verlichte tijden unaniem veroordeeld zou worden in de ‘brede maatschappelijke discussie’ kwam van een koude kermis thuis. Maar wat mij nog veel meer tegenviel is het verschil in acceptatie tussen het opduikende racisme en het opduikende sexisme. Of eigenlijk, om het wat bruter te zeggen, de enorme hoeveelheden sexisme en vrouwenhaat die publiekelijk en ZONDER NOEMENSWAARDIGE PROTESTEN over ons werd uitgestort. Vaak gecombineerd met een hele eenzijdige en gezocht racistische uitleg van alle uitingen van de Clinton-campagne.

Racisme speelt een rol, en er zijn genoeg publiekelijke racistische manifestaties geweest. Op Shakesville (een van de weinige blogs die obama-supporters en hillary-supporters zonder al te venijnige schermutselingen weet te verenigen) proberen ze de hele publieke uitingen bij te houden en zijn ze bij voorbeeld 46 aanbeland. Als Obama, conform de verwachtinge, de nominee wordt zullen ze de 100 ook nog wel halen.

Maar bij sexisme zijn we al bij voorbeeld 101. Andrew Steven heeft een heel beschaafd stuk geschreven waarin hij, als Britse journalist in de US, zijn verbazing uitspreekt over wat er over Hillary werd gezegd en geschreven.

I am no particular fan of Clinton. Nor, I think, would friends and colleagues accuse me of being racist. But it is quite inconceivable that any leading male presidential candidate would be treated with such hatred and scorn as Clinton has been. What other senator and serious White House contender would be likened by National Public Radio’s political editor, Ken Rudin, to the demoniac, knife-wielding stalker played by Glenn Close in Fatal Attraction? Or described as “a fucking whore” by Randi Rhodes, one of the foremost personalities of the supposedly liberal Air America? Would Carl Bernstein (of Woodward and Bernstein fame) ever publicly declare his disgust about a male candidate’s “thick ankles”? Could anybody have envisaged that a website set up specifically to oppose any other candidate would be called Citizens United Not Timid? (We do not need an acronym for that.)

In een stuk van een Obama supporterende journalist over waar de Clinton campagne allemaal de fout in ging laat de schrijver onbedoeld iets los over het mechanisme (waarbij ik de vetdruk heb aangebracht).

Obama, too, was, and is, history–the first viable African-American presidential candidate. Yes, Hillary Clinton was the first viable female candidate, but it is still different. Race is the deepest and oldest and most bitter conflict in American history–the cause of our great Civil War and of the upheavals of the 1950s and ’60s. And if some voters didn’t appreciate the potential breakthrough that Obama’s candidacy represented, many in the Democratic primaries and caucuses did–and so did the members of the media and Obama’s fellow politicians. And as Clinton began treating Obama as just another politician, they recoiled and threw their support to him.

En bij dat alles bleven de liberale blogs en de liberale media dus stil over alle vormen van sexisme. Nauwelijks kritiek en ze deden er veelal gewoon aan mee. Ik ben geen hele uitgesproken feministe (als thuisblijfmoeder die ook nog de naam van haar man aan heeft genomen moet ik me vaak genoeg verdedigen) maar dit ging me steeds meer dwars zitten. En met mij een hele grote groep vrouwen, sommigen zelfs zo erg dat ze uitleggen waarom ze niet voor Obama kunnen stemmen door de situatie om te draaien. Hoewel ik stevig in het ‘iedereen is beter dan McCain’ kamp zit begrijp ik dat eigenlijk wel.