populariteit stinkt
May 19th, 2008 by marbel
Vandaag had ik een gesprek met mijn oudste zoon van 9. Hij vertelde dat hij vrijdag een afspraak had met vriendje R., een jongen waar hij vaak mee speelt en die net als hij tweetalig Engels/Nederlands is.
Hij kwam vanmiddag thuis met een losse tand, omdat hij vriendje R. had beschermd tegen klasgenoot T. die vervolgens mijn zoon had op de grond had gesmeten, dus ik dacht dat het daarmee te maken had. Maar in een plotselinge vlaag van vertrouwen vertelde hij me dat R. alleen op vrijdag af wilde spreken met hem zodat de rest van de klas het niet zou weten. Mijn zoon wordt namelijk gepest, vertelde hij me, omdat hij een nerd is.
Toen ik vroeg of hij dat erg vond, hoefde hij niet lang na te denken. “Nee hoor, dan denk ik gewoon populariteit stinkt“. Hij legde me uit dat hij liever een paar goede vrienden had dan dat hij populair was, want goede vrienden hield je tenminste. Als voorbeeld nam hij R. en T. Blijkbaar is T. populair en wil R. graag vriendjes met hem zijn zodat hij ook wat populairder wordt. Maar T. keert zich geregeld weer tegen R., dus wat had je dan aan zo’n vriend?
Zelf werd hij het meeste gepest door Ju. en soms nog een vriendje van Ju. Want, zo legde hij me uit, die wilden de onderdrukten neerslaan om populair te worden, net als vroeger in Rome al gebeurde, de onderdrukten nog verder naar beneden drukken om zelf beter te worden.
Of hij dan niet zelf populairder wilde worden, vroeg ik, lichtelijk verbijsterd omdat ik dacht dat hij het redelijk met iedereen kon vinden in zijn klas. Maar dat hoefde hij niet, want populariteit stinkt. Van onbetrouwbare vrienden hield hij niet, en als je populair werd had je ook veel mensen die alleen maar je vriend wilden zijn omdat ze hoopten dat dat ze zou helpen. Ook wilde hij geen onderdrukten neerslaan, want hij wist immers hoe dat voelde en dat wilde hij een ander niet aandoen.
Maar hij was niet zielig, want hij had immers Da. en J. en M., die echte goede vrienden waren. Vroeger speelde hij ook nog wel met D. maar die was ook niet meer geïnteresseerd omdat D. juist weer populair begon te worden. Pokemon en auto’s zijn namelijk erg cool op het moment en daar weet D. alles van.
Met sommige meisjes in zijn klas speelde hij wel, maar zou hij niet afspreken, dus dat waren ook meer maatjes dan echte vrienden. Vriend J. had wel een vriendin, meisje M., en mijn zoon dacht dat die wel bij elkaar zouden blijven nu. Ook al was hij vroeger verliefd op meisje M. en zij ook nog even op hem, toch vond hij het prima dat zij en vriend J. nu een paartje waren. Je vrienden gunde je toch immers dat ze gelukkig waren?
Gelukkig is mijn zoon tweetalig, want ik denk dat ik dit artikel maar voor hem ga uitprinten.
Wat moet jij ongelovelijk trots zijn op je zoon. Hij heeft helemaal begrepen wat echt belangrijk is: echte vriendschappen.
Ik ben sowieso apetrots omdat hij dit helemaal zelf zo bedacht heeft. Ik vroeg alleen ‘vind je het niet erg’ en ‘waarom denk je dat dat is’ maar hij kwam zelf met al die verklaringen en stukjes uitleg. Voor een jochie van 9 vind ik dat echt heel goed.
En dan denken ze op zijn school dat hij gedragsgestoord is, zucht.
Dat hij als gedragsgestoord wordt gezien zegt helaas erg veel over hoe de maatschappij in elkaar zit.
/me zucht met marbel mee
Is idd zucht…
Goed dat Matthijs zelf alles goed verwoord, anders zou je gaan twijfelen!
Hier is de klas van Wilko zo’n heerlijke groep, je zou er zelf tussen willen kruipen. Eigenlijk past op ieder potje daar een dekseltje, ligt er niemand écht buiten de groep (hoewel er een akkefietje is geweest, maar ‘de groep’ pikt het niet dat er ‘onderdrukten’ zijn, is gewoonweg te sociaal om er iemand buiten te laten vallen.)
Zoonlief vindt het met iedereen – meisjes en jongens – prima. Toch zijn er voorkeuren en als je dan 2 goede vrienden hebt is dat geweldig!! Moeite doen om populair te zijn komt voor zover ik dat overzie bij hen in de klas ook niet voor…
Indrukwekkend.. kinderen zien, observeren en beseffen vaak veel meer dan je soms zou verwachten…
Bij mijn dochter (ook 9) waren er vorig jaar een soort van ‘verkiezingen’ in de klas voor de klassevertegenwoordiger. Dat was een enorme eye-opener voor haar; ten eerste had ze meer ’stemmen’ verwacht te krijgen, maar ook dat er letterlijk veel vriendjespolitiek werd bedreven en dat er allemaal heel andere belangen in de strijd bleken te worden gegooid dan het kiezen van the one fit for the job
Ha, maar daar heb ik het nu NOG moeilijk mee, dat mensen niet gewoon streven naar the one fit for the job
Ik heb juist een meisje van 8 die al duidelijk een populair meisje gaat worden, nu al en over een aantal jaar vast ook op het VO. En ik merk al, hoe lief ze ook is en hoe groot haar hart ook is, dat ze soms echt niet snapt waarom sommige kinderen moeite hebben met dingen die voor haar makkelijk zijn (op zoweel academisch als sociaal en emotioneel gebied). En dan flapt ze dat er gewoon uit, en komt het heel vervelend over.
Heel raar om te ervaren, want ik was beslist geen populair meisje, helemaaaaaal een nerd en ook nog eens vreselijk gepest. Dus aan de ene kant krijg ik een wonderlijke inzicht in de gedachtengang van een populair meisje, en besef ik dat het misschien toch niet allemaal ‘expres’ was, wat ik als pesterij heb ervaren. En aan de andere kant voel ik me bevoorrecht, want ik heb de kans om een populair meisje de andere kant van het verhaal te laten horen en begrijpen.