Palestijnen
Dec 17th, 2007 by marbel
In het kader van de linkjes opruimen die nog open staan in mijn browser (ik hem meestal een stuk of 50 dingen tegelijk openstaan omdat ik ze wil volgen, of nog wat wil uitzoeken, of er iets over wil schrijven – waar ik vervolgens door dat uitzoeken nooit meer aan toekomen) hier een stukje over de nieuwe website van Dries van Agt.
Ik ben het met Ewout eens: ik had niet gedacht dat ik ooit nog eens positief over van Agt zou denken. Ten tijde van de kruisrakketten ben ik zo enorm boos geweest op die man en op hoe hij Nederland vertegenwoordigde. Maar als je dit interview leest dan merk je dat hij zelf ook vindt dat hij zich daar niet altijd door even verstandige overwegingen heeft laten lijden.
Kijk, ik zat in een moeilijke positie. Ik was slechts jurist, een goeie jurist, maar verder kon ik niet zoveel. Ik werd door mijn club gebombardeerd tot eerste man en kreeg een verantwoordelijkheid die ik lang niet altijd waarmaakte. Misschien wel meer níet dan wel. Later heb ik bijgeleerd, maar in het begin kon ik die positie eigenlijk niet aan. Laat ik bekennen: ik voelde mij in ernstige mate Joops mindere. Hij was veel breder ontwikkeld! In termen van politieke en bestuurlijke ervaring had hij een onmeetbare voorsprong. Goeddeels in verband daarmee had Joop een fabuleuze hoeveelheid bagage op sociaal en financieel-economisch gebied. Daar wist ik de ballen van!
“U zult begrijpen: in mij werd een onweerstaanbare neiging opgeroepen om dat gemis te compenseren, nee, te óvercompenseren. Ik ging de strijd aan met psychologische middelen. Er was ook wrok ontstaan. De PvdA was redelijk dominant: zij hadden de premier, de minister van Buitenlandse Zaken én de minister van Financieën. Bij het debat over de grondpolitiek had ik de gedachte: potverdikke, nou gaan wij dat eens winnen! Los van de merites van de zaak. Achteraf heb ik mij serieus afgevraagd: was deze koppigheid wel zo wijs?”
En nu heeft hij een website gelanceert. Hij heeft op de website een aantal zeer informatieve verhalen en links bij elkaar gebracht op een duidelijke en goed leesbare manier. En onder motivatie vertelt hij hoe hij ertoe gekomen is om zich zo met de Palestijnen bezig te houden – en zonder bezoek aan de desbetreffende gebieden merk ik dat ik een soortgelijke ontwikkeling heb doorgemaakt de afgelopen jaren.
Evenals zeer velen in ons land voelde ik mij van meet af aan verbonden met de staat Israël. Ook ik meende dat Israël, al vanaf de oprichting ervan in 1948, belaagd werd door Arabieren, in zijn voortbestaan bedreigd, en dat het onze plicht was dat land voluit te steunen.
In het begin van de jaren ’80, tijdens de Israëlische invasie in Libanon, kwam er twijfel. Toen verschenen er berichten over gruweldaden, bedreven door Libanese milities in twee Palestijnse vluchtelingenkampen in Libanon: Sabra en Shatila. Deze slachtingen vonden plaats in gebied dat onder controle stond van het Israëlische leger. Een Israëlische commissie van onderzoek velde later het oordeel dat de toenmalige minister Ariel Sharon als opperhoofd van de krijgsmacht daarvoor medeverantwoordelijk was. Sharon moest toen aftreden (maar werd later toch premier).
Pas in de jaren ’90 bracht een bezoek aan het Heilige Land mij in bezet Palestijns gebied. Daar vielen me de schellen van de ogen. Wat ik daar hoorde en zag, verbijsterde mij. Waarom was ik hieromtrent tot dan toe onwetend geweest?
