marbelous

Een op zichzelf staand SF boek. Niet heel vlot leesbaar, wel heel spannend. Bella Lind is de kapitein van een ruimteschip dat het ijs uit ateroïden mijnt. Op een van haar vluchten gebeurt er iets heel onwaarschijnlijks: Janus, één van de manen van saturnus, verlaat zijn baan en vliegt weg. Haar schip is het enige schip in de omgeving en na rijp beraad besluiten ze om de maan te volgen en te kijken wat ze kunnen leren. Ook al hebben ze niet veel tijd, omdat ze door met name de brandstof limieten maar maximaal 5 dagen op Janus kunnen exploreren.

De hoofd-ingenieur, Svetlana, bespeurt een lichte afwijking in haar gegevens en denkt dat de aarde ze beduvelt; Er is minder brandstof dan ze denken en ze kunnen wel hun gegevens sturen maar nooit meer terugkomen. Is Svetlana paranoïde? Zijn er andere dingen aan de hand? Wat is eigenlijk het doel van Janos en waar gaan ze heen?

De vlucht gaat verder en sneller dan ze denken en dat leidt tot zware omstandigheden. Zullen ze overleven? Hoe vergaat het de aarde ondertussen? Welke facties ontstaan er op het schip en zal de menselijke kolonie dat overleven? Komen ze buitenaardse levensvormen tegen en zouden die dat vriendelijk zijn of juist niet?

Een boek met een feltelijke basis (je merkt dat Reynolds astronoom is die lang voor ESA heeft gewerkt). Spannend en goed geschreven, al blijven de karakters wat onderontwikkeld. je kunt je nooit echt met iemand vereenzelvigen en hebt niet zo heel veel sympathie voor de belangrijkste karakters. Tegelijkertijd wil je wel het antwoord weten op alle vragen die tijdens het lezen opkomen en is het moeilijk om het boek weg te leggen. Aanrader voor de liefhebber van de wat techniser SF.

Door allerlei omstandigheden (vruchtbaarheidsbehandelingen, zieke ouders, weg bij zware nare baan) ben ik in 1996 part-time gaan werken in diverse interim banen. Toen nummer twee werd geboren in 2000 ben ik gestopt met werken omdat de kinderopvangkosten bijna even hoog waren als het salaris dat ik verdiende. We hadden geen opa’s en oma’s meer die een dagje opvang konden doen en Tim verdient goed genoeg om ons buiten alle extra aftrek te laten vallen. Omdat ze niet naar MIJN inkomen keken maar naar het hoogstverdiende inkomen moest ik ofwel voor een zware carriérebaan gaan, ofwel accepteren dat ik drie dagen werkte voor netto 100 euro per maand.

Inmiddels zijn er drie kinderen, is de jongste deze maand zes geworden en is er een kinderopvang-vergoeding waardoor wij er ook iets aan overhouden als ik weer ga werken. Ik heb de kinderen daarom verleden jaar ingeschreven bij de naschoolse opvang met het idee dat ik, als ze aan de beurt waren, weer kon gaan kijken naar part-time werk. Ze staan nu 14 maanden ingeschreven dus ik hoop ieder moment aan de beurt te komen. En wat lezen we nu:

Vandaag hakte het kabinet ook de knoop door over het extra geld dat nodig is voor de kinderopvang, waar opnieuw sprake is van financiële tegenvallers. Daarnaast is afgesproken dat het systeem van kinderopvang opnieuw wordt doorgelicht. Uitgangspunt wordt het advies van de commissie-Bakker, die eerder dit jaar het kabinet adviseerde hoe meer mensen aan de slag kunnen worden geholpen.

Bakker stelde voor om de toeslag voor kinderopvang afhankelijk te maken van het inkomen van de meest verdienende ouder. Die aanpak stimuleert de minst verdiende de ouder (doorgaans de vrouw) meer te gaan werken. In het huidige systeem bepaalt het gezamenlijke inkomen van man en vrouw de hoogte van de toeslag. Wanneer de nieuwe opzet ingaat, is nog niet duidelijk.

Zijn we dus weer terug bij af, want dat betekent dat we straks weer nauwelijks iets terug kunnen krijgen van de belastingen omdat Tim goed verdient. Dan wordt het voor MIJ toch niet aantrekkelijk om te gaan werken?

Stel dat ik weer drie hele dagen ga werken. Dan wordt het dagelijks leven veel gecompliceerder want de logistiek is bij twee werkende ouders behoorlijk ingewikkeld. Minder tijd voor vriendjes en clubjes voor de kinderen, minder tijd voor boodschappen en koken dus meer kant-en-klaar (wat ook duurder is), nog ingewikkelder om afspraken te maken met school (waar we regelmatig moeten overleggen over de oudste) en met zorgverleners (oorproblemen middelste zoon, therapie oudste zoon) - om nog maar te zwijgen over de problemen als een van de kinderen ziek wordt. Mijn werkervaring is op redelijk hoog niveau maar dat is voor een herintreedster van 46 eerder een nadeel dan een voordeel in Nederland (te hoog gekwalificeerd voor het een, te groot gat in het CV en te oud voor het ander). En dit is bedoelt als stimulans????

Wauw, wat een scrabble-woord

Ik was blij dat het er was, want baarmoederhalskanker is een nare ziekte. Dus als je daar tegen kunt vaccineren is dat een goede zaak.

Nu lees ik in nu.nl dat er artsen zijn die waarschuwen dat er nog niet goed genoeg onderzocht is wat de gevolgen van de vaccinatie zijn voor de meisjes. Er zijn immers veel 12-jarige meisjes die het vaccin zouden krijgen - en maar een heel klein deel daarvan zou baarmoederhalskanker krijgen als ze niet gevaccineerd worden. Hoeveel risico is dat waard?

En dan krijg ik gelijk de schrik te pakken. Als DES-dochter ben ik maar al te bekend met de gevaren van haastig onderzoek van winstgevende medicatie. Laat ze nog maar even goed bekijken wat het doet voor we onze 12-jarigen gaan inenten.

Tom Engelhardt heeft op zijn blog een interessant stuk over de ontwikkelingen in de Amerikaanse anthrax zaak. Voor wie het niet meer helder voor de geest staat: Vlak na de 9/11 aanval werden er brieven met anthraxpoeder verstuurd en daardoor zijn verschillende mensen omgekomen. Eerst werd gedacht dat daar dezelfde groepen mensen achter zaten maar na lang onderzoek bleek dat de antrax uit een van de eigen Amerikaanse militaire laboratoria moest komen.
De schuldige werd nooit gevonden maar toen een eind vorige maand Dr. Bruce Ivins (werkzaam bij het U.S. Army Medical Research Institute of Infectious Diseases) zelfmoord pleegde beschuldigde de FBI hem ervan achter die aanvallen te hebben gezeten. Vervolgens zijn er veel mensen die zeggen dat er teveel in het verhaal niet klopt, dus die niet zeker weten of het we Ivins is geweest.

Tom komt met een aantal vragen die mensen in dit geval vergeten te vragen en daar komen een paar dingen uit die ik interessant vind - en waar ik ook niet bij stilstond.

Allereerst: Waarom werd de War on Terror modus operandi hier niet toegepast?

Under the pressure of FBI “interest,” anthrax specialist and “biodefense insider” Perry Mikesell evidently turned into an alcoholic and drank himself to death. Steven Hatfill, while his life was being turned inside out, had an agent trailing him in a car run over his foot, for which, Broad and Shane add, he, not the agent, was issued a ticket. And finally, of course, Dr. Ivins, growing ever more distressed and evidently ever less balanced, committed suicide on the day his lawyer was meeting with the FBI about a possible plea bargain that could have left him in jail for life, but would have taken the death penalty off the table.

Still, tough as life was for Mikesell, Hatfill, Ivins, and scores of others, here’s an observation that you’ll see nowhere else in a media that’s had a two-week romp through the case: In search of a confession, none of the suspects of these last years, including Ivins, ever had a lighted cigarette inserted in his ear; none of them were hit, spit on, kicked, and paraded naked; none were beaten to death while imprisoned but uncharged with a crime; none were doused with cold water and left naked in a cell on a freezing night; none were given electric shocks, hooded, shackled in painful “stress positions,” or sodomized; none were subjected to loud music, flashing lights, and denied sleep for days on end; none were smothered to death, or made to crawl naked across a jail floor in a dog collar, or menaced by guard dogs. None were ever waterboarded.

Whatever the pressure on Ivins or Hatfill, neither was kidnapped off a street near his house, stripped of his clothes, diapered, blindfolded, shackled, drugged, and “rendered” to the prisons of another country, possibly to be subjected to electric shocks or cut by scalpel by the torturers of a foreign regime. Even though each of the suspects in the anthrax murders was, at some point, believed to have been a terrorist who had committed a heinous crime with a weapon of mass destruction, none were ever declared “enemy combatants.” None were ever imprisoned without charges, or much hope of trial or release, in off-shore, secret, CIA-run “black sites.”

Tom linkt in zijn stuk naar diverse gevallen van marteling van de gevangenen in Iraq en Afghanistan en natuurlijk in Guantanamo Bay. Maar ik vergelijk het zelf met hoe José Padilla werd behandeld; dat was immers ook een Amerikaans staatsburger die in Amerika werd gearresteerd. Met een strafblad, een kleurtje en bekeerd tot de verkeerde religie, dat wel. Maar hij is gruwelijk behandeld in de Amerikaanse gevangenis en is daar willens en wetens mentaal compleet beschadigd.

Een andere onverwachte vraag die Tom stelt is waarom er inene maar één verdachte was toen bleek dat de anthrax uit een militair laboratorium kwam. De groepen moslim-terroristen die eerst werden verdacht werden prompt vervangen door het beeld van de gekke geleerde die natuurlijk helemaal alleen werkte.

En wat is er gebeurd met de militaire laboratoria waar blijkbaar dit soort gevaarlijke massa-vernietigingswapens aanwezig waren?

In the years since the attacks occurred, funding has flooded into such labs, whose numbers have grown strikingly. On September 11, 2001, reports the Washington Post, “there were only five ‘biosafety level 4′ labs — places equipped to study highly lethal agents such as Ebola that have no human vaccine or treatment — a Government Accountability Office report stated last fall. Fifteen are in operation or under construction now, according to the report. There are hundreds more biosafety level 3 labs, which handle agents such as Bacillus anthracis, which does have a human vaccine.”

The few hundred people at work in the U.S. bio-defense program before 9/11 have swelled to perhaps 14,000 scientists who have “clearances to work with ‘select biological agents’ such as Bacillus anthracis — many of them civilians working at private universities” where, according to experts, “security regulations are remarkably lax.” And don’t forget the Army’s own billion-dollar plan to “build a larger laboratory complex as part of a proposed interagency biodefense campus at Fort Detrick.” We’re talking about the place where, as Ivins’s crew was evidently nicknamed, “Team Anthrax” worked and whose labs are reputedly “renowned for losing anthrax.” In these same years, according to the New York Times, “almost $50 billion in federal money has been spent to build new laboratories, develop vaccines and stockpile drugs.”

Wisten jullie dat er ook olympische spelen zijn voor de non-sportievelingen? En dat we daar OOK gouden medailles hebben gewonnen?

Dat er voor de echte fans daarnaast ook olympische spelen zijn voor sporters die extra uitgedaagd zijn, zoals het anglosaxaanse euphemisme luidt? Vanaf 6 September, ook in Beijing.

Tedblog heeft een interessant visie op de ‘brain drain’; het fenomeen dat hoogopgeleide mensen wegtrekken uit derde wereldlanden om elders een beter leven op te bouwen. Het opleiden en de kosten daarvoor zijn voor rekening van het arme land, dat investeert in de jeugd - en daarna dus met lege handen komt te staan. Tenminste, dat is wat altijd werd aangenomen.

Volgens TEDBlog gaat dat voorbij aan de economische voordelen van de braindrain: blijkbaar stuurt een heel groot deel van die migranten veel geld terug naar het thuisfront. Daarnaast blijkt uit een door hun geciteerde studie dat veel van die migranten uiteindelijk ook weer terugkeren naar hun thuisland en daar hun verdiende geld en verworven ervaring omzetten in economische en/of educatieve stimulii. Misschien is het fenomeen dus niet zo ongunstig als ik altijd heb aangenomen.

De jongste zoon wordt morgen 6. Hij wilde trakteren op lange vingers en hij wilde vleermuizen uitdelen. Als ouder probeer je daar creatief invulling aan te geven - dus vandaag was het knutselen geblazen.

daniel is goed in knippen en knutselen

Falco doet ook zijn best

Onze vleermuiskoekjeshouder

Tags: kinderfeestje traktatie vleermuis

Dat de jeugd een eigen taal ontwikkelt is grappig maar niet wereldschokkend, dat gebeurt in ieder land volgens mij. Maar wat ik, als liefhebber van science fiction, wel grappig vind is dat ze het ‘Marsiaans’ noemen.. En ik moet toegeven dat ik er totaal niets van kan bakken

voorbeeld van 'martiaans'

The “Martian Language” is a term used to describe words in the Chinese speaking cyberspace that are not commonly recognized. The words are a combination of English letters, Chinese characters, Internet slang and symbols. The language first became popular in Taiwan in 2004, and then spread to the mainland in 2007.

An online survey showed that 80 percent of Chinese teenagers aged 15 to 20 are using Martian Language. Out of a class of 50 in a middle school in south China’s Guangzhou city, 70 percent were crazy about the “Martin Language,” according to the local newspaper, Information Times.

“Het is weer voorbij, die mooie zomer” zong Gerard Cox al. Nu.nl meldt dat er de rest van de maand ook niet meer dan een paar fijne losse warme daagjes inzitten. Voor ons niet zo erg, want in deze regio zijn de scholen al weer begonnen en vandaag zit de eerste week er dus al op.

Op je blogje moet je eigenlijk niet van te voren melden dat je weggaat, tenzij je gelijk kunt melden dat er iemand anders in je huis zit. Het is immers niet zo heel moeilijk om achter de NAW gegevens van bloggers te komen dus dat zou neerkomen op een redelijk groot uithangbord “leeg huis”. Met de huidige penetratiegraad van het internet kunnen we er gevoegelijk vanuit gaan dat inbrekers ook blogjes volgen.

Nu zijn we toch niet heel ver of lang weggeweest. Een weekje op een mini-camping bij de boer, wat voor de kinderen helemaal geweldig was, en ook een weekje in een huisje in Noordweek, wat voor ons zo dichtbij is dat we zouden kunnen fietsen. Het verst was een dag naar ponypark Slagharen waar we met het hele gezin naartoe zijn geweest omdat mijn broer ons wilde trakteren voor zijn verjaardag.

Maar de andere dagen hebben we wel heel hard gewerkt, want we zijn bezig om ons huis te ‘ontclutteren’ (in ons tweetalige huishouden kweken we veel Dunglish ben ik bang). Ruimte en rust willen we, overzicht en handelbaarheid, orde in de chaos.

Een van de moeilijkste dingen voor ons is beslissen wat we echt nodig hebben en wat niet. Wat ga je echt nog gebruiken en wat heb je eigenlijk uit andere overwegingen? De dvd’s die je toch niet nog een keer gaat kijken en die nu in stapels naast het bed op de grond staan. De kleren die je hebt omdat de kleur zo mooi past maar die je eigenlijk niet mooi genoeg vindt zitten en dus alleen maar in de kast hebt hangen. De stapels dingen die je bewaart ‘voor het geval dat’ en die nu al jaren liggen te verstoffen en waarvan je eigenlijk inmiddels al vergeten bent dat je ze hebt - dus als je ze ooit nodig hebt koop je het toch elders. Meubilair dat ‘zonde is om weg te doen’ maar dat eigenlijk geen functie meer heeft in je huis. Dingen met een emotionele waarde die je niet weg kunt doen maar waar je eigenlijk genoeg vervanging voor hebt. Cadeau’s van mensen die je voor je gevoel niet weg kunt doen maar die niet zijn wat je zelf zou hebben uitgekozen. En natuurlijk de enorme stapel dingen waar je niet over wilt beslissen en die je dus opzij legt - op de hoop met andere zaken waar nog over moet worden beslist wat ermee moet gebeuren.

De woonkamer is nu helemaal op orde en dat moeten we angstvallig zo houden - want elk ding dat niet gelijk wordt weggeborgen verandert in een mum van tijd in een troepmagneet. De kringloopwinkel was wel weer erg blij met ons en we hoeven deze winter alweer geen kaarsen meer te kopen (je krijgt een kaars als je ze iets geeft). En ik heb nu eindelijk de strakke hoekbank waar ik al heel lang naar verlangde. Binnenzitten wordt een feest komende winter.

De keuken was een zware klus. Alle kastjes uitsoppen, de bakjes en borden en pannen en bestekzaken kritisch doornemen om te kijken wat je wilt houden en wat je eigenlijk niet gebruikt. Het leukste werk was alle kruiden en sausen en andere voorraden doorwerken en weggooien wat eigenlijk te oud was; dat schiep veel ruimte en vergde geen beslisinspanningen - al schrokken we wel van hoeveel er potjes achter in het kastje eigenlijk al jaren geleden geloosd hadden moeten worden.

De gang was ingewikkelder. Voor een smalle gang is het moeilijk om overzichtelijk jte blijven als er voor vijf personen jassen moeten hangen (minstens twee jassen per jaargetijde per persoon, een iets kouder jasje, een iets warmere jas, een bodywarmer, vestje voor als het shirtje inene te koud blijkt…). Zelfs met het naar zolder bergen van de jassen die echt een paar maanden niet zullen worden gebruikt hou je een flinke stapel over. Dan hebben we nog zaken als schoenen, sportspullen (gym, zwemmen, (rol)schaatsen), paraplu’s, spullen voor fiets en auto-onderhoud, petjes en mutsen, dassen, wanten, oorwarmers, fietshelmen, werktassen, schooltassen, etc. Kortom, een grote uitdaging.

We hebben het nu opgelost met een groot schoenenrek, een oude ladenkast in het portiek buiten waar het speelgoed en de kaplaarzen enzo inkunnen, twee kapstokken (één aan iedere kant) en een grote vakkenkast van Ikea (met van die vierkante vakken waar je dingen in kunt stoppen). Ter wille van de overzichtelijkheid hebben we de onderste twee rijen van vier vakken van decoratieve rieten manden voorzien waar je veel losse spullen in kwijt kunt. Staat mooi, is een hele grote stap vooruit in onze quest naar een altijd opgeruimd huis en we zijn nog helemaal hip ook. Er zit maar één nadeel aan kwamen we achter. Zoals onze jongste opmerkte: “mamma, de gang is nu wel netjes, maar waarom ruikt hij zo naar konijnehokken?”. Weet iemand hoe je die geur het beste wegkrijgt? Behalve door alle rieten manden door andere mandjes te vervangen natuurlijk.

De slaapkamer is nu zo netjes dat het echt opviel dat de vitrage niet meer mooi was - dus dat is nog even een onaf project. Onze werkkamer, waar de muren compleet bedekt zijn door overvloeiende planken vol boeken en waar ook onze bureau’s en pc’s staan, is een klus waar we nog erg tegenaan hikken maar die toch voor de herfst gedaan moet zijn. En dan hebben we ook nog drie kinderkamers. Die van de oudste hebben we als eerste aangepakt. Hij wilde graag een ruimteschip kamer. Het liefst had hij er de Tardis van gemaakt, maar dat gaat onze creatieve krachten te boven. De laatste vrije dagen van onze vakantie zijn besteed aan het bijelkaar zoeken van leuke spullen voor hem en het wegdoen wat niet meer nodig was (bijvoorbeeld de boekenkasten doorwerken om te kijken wat doorgeschoven kan worden naar de jongere broertjes). Daarna veel verven en ophangen. Metallic verf voor de muur is gruwelijk hard werken hebben we gemerkt. Maar het resultaat mag er zijn, dus de vakantie werd heel positief afgesloten>

Tags: ruimtevaart kamer

Ik las deze post over iemand die blij verteld een andere lesgeefbaan te hebben gevonden zodat ze kan stoppen met de bijlessen om de SAT score van studenten omhoog te helpen.

Zoals de meeste kijkers van televisieseries waar Amerikaanse highschools in voorkomen wel zullen weten is de SAT (scholastic aptitude test) een vrijwillig afgelegde test aan het eind van de middelbare school. De score daarvan speelt een rol in het toegelaten worden tot de universiteit van je keuze. Wie iets meer wil weten over hoe het Amerikaanse schoolsysteem werkt in vergelijking met het Nederlandse raad ik de speech aan die de US Ambassadrice een paar jaar terug in Universiteit Twente gaf, die is niet te lang en heel duidelijk.

Maar waar de blogpost vooral over gaat is hoe de schrijfster die SAT verfoeit omdat hij niet eerlijk is.

See, the SAT has nothing to do with academics. The SAT, as one of the trainers in my tutoring job informed us, tests you on how well you know the SAT.

Sure, they revamped it a few years ago, replacing the analogies with grammar questions and an essay. But the Educational Testing Service is a for-profit corporation, and their main objective is to make money. The more times students take the SAT, and the more copies of the official study guide they buy, the more money ETS makes. This means that they write the questions in such a way that you often have to know ahead of time what traps to watch out for and what kind of answers they want. There are many questions that students are very unlikely to answer correctly if they can’t afford the $800 for a class, the $2-3000 for tutoring, or even the $20 for the study guide.

Nu hebben we in Nederland ook een (eerdere) test om het niveau van een kind te bepalen, de Cito toets. Zelf heb ik daar ooit wel baat bij gehad trouwens; mijn middelbare schooladvies was mavo maar op grond van mijn cito-toets kon ik naar het VWO en daar heb ik de eerste drie jaar veel geld verdiend met mijn rapportcijfers

Maar in die tijd was het niet een toets waar je voor kon oefenen. Ik heb nog ergens in mijn achterhoofd het idee hangen dat je dat eigenlijk zelfs niet mocht, dat het ook heel moeilijk was om aan trainingen te komen. Maar ik heb ook het idee dat dat tegenwoordig niet meer zo is.

Even googlen leverde me een stuk uit 2004 op waarin de SP haar bezorgdheid uit omdat het CITO nu officieel een oefendvd uitbrengt. Terecht wordt opgemerkt dat de tweedeling in de maatschappij versterkt wordt als bepaalde segmenten door extra oefenen een betere score krijgen. Datzelfde googlen gaf een lijst met commerciële produkten en trainers die blij vermelden dat met hun hulp kinderen inderdaad een stuk hoger scoorden.

Met drie kinderen op de lagere school kom ik de citotesten vaak tegen. Tegenwoordig testen ze in iedere klas drie keer per jaar en dat vind je in de rapporten terug. Maar toen ik voor de eerste keer een onderbouw Citotoets onder ogen kreeg schrok ik eigenlijk wel van het niveau.

Omdat de citotoets voor de lagere klassen geen ‘voorspellende waarde’ heeft en de eindtoets wel hoop ik dat toetsen voor groep 7 en 8 wat strenger worden beoordeeld en daardoor wat beter zijn. Daar kom ik binnenkort vanzelf achter, want mijn oudste zit nu in groep 7 en ik ben er nu achter dat het dus slim is om een oefenpakketje aan te schaffen. Maar ergens zit het me niet lekker, omdat ik genoeg groepen ken die dat niet zullen doen omdat ze het niet kunnen betalen of omdat ze het belang niet onderkennen, of de taal niet goed genoeg spreken om op de hoogte te zijn van dit soort mededelingen. Ik ben niet links genoeg om naar zoveel mogelijk nivellering te streven, maar kinderen moeten dezelfde kansen hebben vind ik, die moeten niet afhankelijk zijn van wat hun ouders kunnen betalen of begrijpen.

Tags: kinderen