marbelous

De schrijver schildert
De dichter verbergt in taal
de lezer durft niet

Een SF trilogie voor kinderen van circa 10-15 jaar schat ik zo in.

Over 600 jaar is er een derde wereldoorlog geweest waarin de aarde werd vernietigd. Dat gebeurde met zoveel geweld dat de aarde zelfs licht kantelde waardoor de klimaten op de verschillende werelddelen veranderden.

Groenland is vanonder het ijs vandaan gekomen en heet nu Thule. Het is een heel vruchtbaar groot eiland geworden waar mensen een matriarchale maatschappij hebben opgebouwd zonder geweld maar met veel liefde voor de natuur en het leven in het algemeen. Amerika is een droge woestenij waar barbaarse stammen alleen maar oorlog voeren. Europa is een groot Rijk geworden (Baden geheten) dat gebaseerd is op technologische vooruitgang (naar een voor ons nog ouderwets peil) en gewelddadige uitbreiding. Natuurlijk hebben de mannen daar dus de macht en hebben vrouwen niet veel in te brengen.

De drie boeken beschrijven de avonturen als de Badeners Thule ontdekken en het zich als supervruchtbare kolonie willen hebben. Kunnen de vreedzame Thuleners de gewelddadige Badeners tegen houden? Ongeacht wat die aan oorlogsmacht meebrengen?

Hoewel de boeken afzonderlijk gelezen kunnen worden komen dezelfde figuren er wel in voor, dus op volgorde is het leukste. Voor mij was het leuk om te lezen maar wel wat karikaturaal en te overdreven zoet, maar mijn zoon van 10 vond ze prachtig . Hij heeft ze in één ruk uitgelezen en mij daarna laten beloven dat ik ze ook zou lezen omdat hij ze zo goed vond.

Waar ik ook wel warm van wordt is dat een stad een invasie van 100.000 voetbalfans te verstouwen krijgt en dan een bedanksite maakt om al die oranjefans te bedanken en nog eens na te laten genieten. Klasse van de fans dat ze zo’n positief beeld achter hebben gelaten (mijn Britse echtgenoot is jaloers maar zijn Ierse helft knikt instemmend). Maar ook klasse van de stad dat ze de juiste toon hebben weten te vinden tussen de rust bewaren en de ruimte geven, zonder in paniek alle regels strenger dan ooit op te gaan volgen. Leuk om al die foto’s eens te bekijken.

(foto is één van de vele foto’s op de site, maar er staat niet bij wie hem precies gemaakt heeft, behalve een algemeen rijtje aan het begin van de site)

Gek, hoe je van sommige dingen echt in een fractie van een seconde van lachen naar tranen in de ogen kan gaan. Je zou er bijna Stride Gum voor kopen (aangezien die het project gesponsored hebben).

Where the Hell is Matt? (2008) from Matthew Harding on Vimeo.

Een moeilijk boek om te beschrijven vind ik. Het is wat droog geschreven maar dat weerhoudt je er niet van om binnen de kortste keren gegrepen te worden door de personage’s en moeite te hebben om het boek weg te leggen. Ik heb het gisteren uitgelezen en er vannacht van gedroomd, dus daaraan kun je aflezen dat het een intrigerend boek moet zijn.

Henry heeft een genetische afwijking waardoor hij tijdreiziger wordt. Hoewel hij gaat herkennen in welke omstandigheden de kans groter is of juist minder groot heeft hij verder geen enkele invloed op wanneer hij verdwijnt of waar hij terecht komt. Hij verdwijnt ergens met achterlating van alles behalve zijn eigen lichaam en komt ergens anders terecht, naakt en hongerig. Om te overleven moet hij dus leren stelen, inbreken, vechten en hollen - hij heeft immers geen idee in wat voor soort omgeving hij verschijnt. Het enige voordeel is dat hij soms zichzelf te hulp kan schieten - hij kan niets veranderen in de tijd en zichzelf dus niet in gevaar brengen door ontmoetingen.

Henry en Clare zijn elkaars grote liefde. Clare ontmoet Henry als ze zes is en Henry 36, Henry ontmoet Clare als Clare 20 is en hij 28. Dat geeft al aan hoe ingewikkeld hun leven is. Het boek beschrijft gebeurtenissen en dagen als een soort dagboek, afwisselend vanuit Henry’s en vanuit Clares positie geschreven. Waarbij ze alletwee soms meer weten over de ander; Henry door het tijdreizen en Clare omdat ze oudere Henry’s heeft ontmoet. De lezer leert ze alletwee steeds beter kennen; wie ze zijn, hun familie, hoe ze opgegroeid zijn en wat ze mee hebben gemaakt.

Het boek gaat over hoe ingewikkeld het leven is voor iemand met “chrono-displacement”, zowel voor degene die eraan lijdt als voor de mensen die van hem of haar houden. Maar het gaat ook over hoeveel Clare en Henry van elkaar houden en pragmatisch proberen hun leven eromheen in te richten. Een mooi boek over een fascinerend gegeven.

Het lichaam van een jonge vrouw wordt gevonden. Het blijkt te gaan om Abigail en via terugblikken leren we dat Abby vijf jaar geleden nog één van de twee teenagers was in een doorsnee gezin uit de gegoede middenklasse. Liefdevolle familie, alle kansen van de wereld, innemende persoonlijkheid…. Hoe valt dat te rijmen met een ecoterroriste verdacht van moord? Hoe is ze zelf doodgegaan en wanneer? Hoe moet het inmiddels gebroken gezin door na deze klap?

Het is een goedgeschreven spannend boek dat je tot vlak voor het einde in spanning houdt. De karakters zijn goed beschreven en menselijk genoeg om je in ieders plaats te kunnen indenken. Omdat je weet dat het naar een tragisch einde toewerkt lees je met toenemende spanning hoe het nu allemaal kwam en of/hoe het te vermijden was. Het einde is wat zoetsappiger dan de stijl van het verdere boek rechtvaardigd maar ik had moeite met wegleggen en heb er nog wel even over door liggen malen in mijn hoofd.

Dat wist ik niet en daar schrik ik eigenlijk wel van:

Het ecosysteem van de Baltische Zee wordt bedreigd door een toenemend zuurstoftekort. Op een aantal plaatsen tussen de Baltische Staten, Zweden en Denemarken zijn zogeheten ‘marine dead zones’ ontstaan, plaatsen waar niets meer leeft omdat er geen zuurstof meer in het water zit.

Dat heeft het Wereld Natuur Fonds WWF maandag gemeld. Als de vorming van de dode zones doorgaat, kan het ecosysteem in de hele Baltische Zee instorten, stellen de natuurbeschermers.

De zones ontstaan vooral doordat het water vervuild raakt met kunstmest. Daarin zitten stoffen die algen snel doen groeien.
Zodra de algen doodgaan, zinken ze naar de bodem en bieden een thuis aan bacteriën die het zuurstofgehalte in het water aanzienlijk laten dalen.

Volgens het WWF zijn de dode zones in de wereld sinds 1995 toegenomen van 44 tot 169. Zeven daarvan bevinden zich in de Baltische Zee. De zones vormen bij elkaar een gebied dat twee keer zo groot is als Zweden.

Zonder dat ik meteen in een paniek schrik (daarvoor heb ik te vaak ‘hypes’ meegemaakt die achteraf niet bleken te kloppen) moet ik bekennen dat ik bij de nadelen van kunstmest nooit heb gedacht aan de ecologische gevolgen na het wegspoelen.

LOL. Via Mattbastard: