Moest ik lezen van een vriendinnetje en hoewel ik het zelf geen ‘must read’ vind snap ik wel waarom ze het zo aanraad. Wie de film ‘Festen’ heeft gezien zal hier inderdaad veel in herkennen. Het gaat weliswaar om heel andere problematiek, het is een tikje absurdistischer allemaal, maar de langzame opbouw met flitsen van het verhaal in flashback doet er inderdaad sterk aan denken.
Twee echtparen eten in een restaurant. De man van het ene echtpaar is een beroemd politicus, de man van het andere echtpaar zijn broer. De broer heeft eigenlijk een hekel aan zijn aandachttrekkende broer maar hun zoons zijn vrienden en hebben iets slechts gedaan, dus daar moeten ze over overleggen.
Langzaam krijg je door wat de jongens gedaan hebben, langzaam wordt het verhaal gruwelijker en langzaam leer je de broer beter kennen. Pakkend geschreven, mooi opgebouwd, niet zozeer een thriller als wel een psychologische puzzel maar dan net zo makkelijk leesbaar als een column in de krant. Fijn boek.
Ok, op de site waar ik het vandaan had noemen ze het nerd of the week, maar dat RIJMT toch niet!
Heerlijk voorbeeld van het nut *en* de lol van wilfen. Via een blog dat ik lees kwam ik bij een hiphopsong door Buzz Aldrin (de tweede man op de maan, voor wie alleen Neil Armstrong kent). Toepasselijk, want we hadden net op een mailinglijst van mensen die ik via een nieuwsgroep ken een discussie over wie de eerste maanlanding op televisie had gezien. Ja, ik voel me aangesproken als het over nerds gaat
Via de hiphopsong kwam ik bij de website Nerdcore rising over hiphoppende nerds, en de “nerd of the week” van vorige week ging over bloggen. Amerikaanse bloggers natuurlijk, maar ik moet eerlijk bekennen de meeste te kennen. DailyKos las ik toen het een klein blog was in 2002, en Markos nog over de geboorte van zijn zoontje blogde. Nu is het me te groot, als ik dat allemaal wil volgen kom ik helemaal niet meer achter de computer vandaan. Maar vooral wat Jill van feministe.us zei trof me: niet zozeer bloggen om de traditionele media te vervangen, maar om ervoor te zorgen dat ze hun werk beter doen, dat mensen beter geïnformeerd zijn. Wat weer aansloot op een andere discussie op diezelfde mailinglijst en bij mij het kringetje dus rond maakte.
Je ogen vertellen je dat de spiralen op dit plaatje twee verschillende kleuren zijn: groen en blauw. Maar je ogen hebben het fout! Het is dezelfde kleur, maar bij de ene zijn de tussenstrepen oranje en bij de andere magenta waardoor de kleur lijkt te veranderen. Is het niet verbazingwekkend? Ik las erover bij TED talk.
Mijn meeste jeugdherinneringen zijn een soort videoclips, plaatjes die ik onthou omdat ze een tijd of gevoel symboliseren denk ik.
Bij het gevoel van een onbegrepen gepeste puber te zijn hoort een plaatje van mezelf, uithuilend bij onze cocker spaniel – de enige die me altijd trouw was. En dit liedje:
Hoewel ik op alle schoolfeesten heerlijk gedanst heb op heel veel van zijn nummers (en dat ook in de toekomst hoop te doen) is ‘Ben’ altijd een van mijn lievelingsliedjes gebleven.
Wie geen video wil of kan kijken kan ook de uitstekende column van Bert Wagendorp lezen die Hanneke Groenteman heeft ingescand.
Braaf met het rode potlood mijn stem aan Sophie gegeven, die het de afgelopen jaren ook prima heeft gedaan in het EP. Jammer dat Nederland eraan heeft meegeholpen het EP te houden zoals het is, ik had daar graag wat meer democratische invloed gezien. Maar al met al denk ik dat Nederland enorm gebaat is bij een goed samenwerkend Europa waar landen snappen dat we samen moeten werken als we echt welvarend willen blijven in een wereld waar mensenrechten en behoud van milieu belangrijk zijn.
Ik ben er heilig van overtuigd dat investeren in opleidingen en scholen enorm belangrijk is. Omdat onze economische toekomst daar beter bij gebaat is, maar ook omdat ik denk dat goed opgeleide mensen betere kansen hebben het beste uit zichzelf te halen.
Daarnaast vind ik het ook heel belangrijk dat kinderen zoveel mogelijk dezelfde kansen hebben. Echte gelijkstelling is in de praktijk onmogelijk, maar hoe meer we eventuele belemmeringen vanwege thuissituatie of milieu kunnen wegnemen hoe beter.
Zou het in dat verband geen goed idee zijn om de middelbare scholen anders in te richten? Liever dan gratis boeken zou ik gratis schoollunches hebben en dan net als goede bedrijfskantines met boterhammen, beleg, soep, fruit en misschien salade. Zodat alle kinderen minstens één keer per dag goed en genoeg te eten hebben – en we gelijk een beetje paal en perk stellen aan de junkfood consumptie.
Als we dan toch aan het verbeteren zijn dan wil ik de schooldag één of twee uur langer maken en die uren gebruiken als verplichte huiswerkklas. Zo kunnen ook de kinderen die thuis geen plaats of rust hebben hun huiswerk doen, heeft iedereeen beschikking over een goed geïnformeerde begeleider en andere essentiële huiswerkhulpbronnen (bieb, computer) en is er altijd een klasgenoot bij de hand om je te vertellen wat je ook alweer moest doen. Thuis is dan echt thuis, een plaats om bij te komen en je te ontspannen.
Is dat heel utopisch? Of zitten er allerlei praktische bezwaren aan vast die ik nu niet zie?
Vandaag zijn we met de hele familie naar de Elf Fantasy Fair in Haarzuilens geweest. Voor ons eigenlijk de eerste keer dat we naar zo’n soort evenement gaan, dus we wisten niet helemaal zeker wat we moesten verwachten. Maar van wat ik op het internet had gezien waren er toch wel een boel mensen verkleed, dus had ik me ook maar op het creatieve kostuummaken gestort. Naast het drakenpak van de vorige blogpost had ik nog een ridderoutfit voor Daniel terwijl Matthijs als boze boomdemon wilde (een soort kwaardaardige nyade maar niet verwant aan elven) en ik zelf niet te erg uit de toon wilde vallen.
Daniel was niet zo heel moeilijk, we hadden al wat ridderspullen en aangevuld met een paar tweedehands dingetjes van marktplaats was hij al snel een stoere ridder. Voor Matthijs ging ik uit van de carnavalsoveralls die ik ooit goedkoop had gekocht, met daaroverheen een tuniek dat ik versierd had met de neplianen die we ooit in een ver verleden voor de junglekamer van Daniël hadden aangeschaft. Mijn eigen kostuum bestond uit een supersimpele wijde jurk van glanzende stof en een soort overjas van fluweelachtige stof. Dat lukte in een avondje werken zonder ingewikkelde patronen en het zit niet helemaal perfect maar het ziet er echt genoeg uit .
Onze timing vanmorgen lukte wonderwel, de kinderen hadden er ook zin in dus waren snel klaar en het verven vonden ze reuze spannend en echt. We waren dus klokslag 10 uur bij de EFF en genoten bij het aanrijden al van al die fantastische kostuums. Het weer werkte mee met een prachtig zonnetje, dus al snel stonden we in de rij voor de ingang, ons te vergapen aan al het moois om ons heen. Eenmaal binnen besloot Daniel dat hij niet kon kiezen tussen goed of slecht zijn en liet hij zijn gezicht half als een soort skelet schminken, als een half ondode ridder. De andere twee hadden ook een boel bekijks en dan merk je wel dat het echt heel leuk is als je zelf ook meedoet met de fantasy creaties.
Er waren allerlei dingen om te doen, maar daar zijn we eerlijk gezegd niet eens aan toegekomen. Alleen al het kijken naar de meest geweldige outfits waar mensen echt maanden aan moeten hebben gewerkt was fantastisch. Na de lunch kregen de kinderen door alle stalletjes met mooie LARP wapens en andere heerlijkheden toch wel erg last van hebberitis, terwijl de vermoeidheid ook toe begon te slaan. Dus rond half vier zijn we weer naar huis gegaan en vermoeid maar voldaan op de bank neergeplofd met een welverdiend biertje.
Ik ben niet handig op de naaimachine en heb totaal geen verstand van patronen enzo. Meestal doe ik dus maar wat als ik probeer iets in elkaar te zetten. In dit geval wilde Falco graag een drakenpak, ook omdat we eind deze maand naar de Elf fair gaan en hij daar verkleed naartoe wil. Ik heb me dus uitgeleefd met een oude bodywarmer, wat stukjes stof die ik nog had liggen en een Ikea knuffel die we nog rond hadden slingeren – en ben eigenlijk wel trots op het resultaat:
